دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده شورای آتلانتیک اظهار کرد: دوره خطرناک، فاصله زمانی میان انتخابات میان دورهای و آغاز به کار کنگره جدید است؛ زیرا احتمال دارد تمایل ترامپ به اقدام نظامی علیه ایران افزایش یابد؛ اقدامی که می‌تواند شامل گسترش فهرست اهداف و حمله به زیرساخت‌های راهبردی باشد.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Entekhab،
دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده شورای آتلانتیک اظهار کرد: دوره خطرناک، فاصله زمانی میان انتخابات میان دورهای و آغاز به کار کنگره جدید است؛ زیرا احتمال دارد تمایل ترامپ به اقدام نظامی علیه ایران افزایش یابد؛ اقدامی که می‌تواند شامل گسترش فهرست اهداف و حمله به زیرساخت‌های راهبردی باشد. به گزارش انتخاب، دنیس سیترونوویچ نوشت: در گفت‌وگویی که با رادیو ۱۰۳ اف‌ام داشتم، درباره تنش‌های میان ایران و آمریکا، بر چند نکته محوری تأکید کردم: الف. احتمال تشدید قابل‌توجه تنش‌ها پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا بالا نیست، اما در نبود چشم‌اندازی برای دستیابی به توافق سیاسی، وضعیت موجود در خلیج فارس بی‌ثبات است و احتمال شعله‌ور شدن دوباره درگیری‌ها بالاست. ب. ایران روی قیمت نفت و بی‌میلی ترامپ به کشیده شدن به جنگ پیش از انتخابات شرط‌بندی کرده است. حملات علیه نفتکش‌ها در تنگه هرمز با هدف افزایش فشار اقتصادی بر واشنگتن انجام می‌شوند. هم‌زمان، تهران آمادگی نظامی خود را برای احتمال ازسرگیری درگیری‌ها افزایش می‌دهد. ج. دوره به‌ویژه خطرناک، فاصله زمانی میان انتخابات میان‌دوره‌ای و آغاز به کار کنگره جدید در ماه ژانویه است. در این بازه زمانی، احتمال دارد تمایل ترامپ به اقدام نظامی علیه ایران افزایش یابد؛ اقدامی که می‌تواند شامل گسترش فهرست اهداف برای حمله و هدف قرار دادن زیرساخت‌های راهبردی نیز باشد. د. بااین‌حال، پرسش کلیدی همچنان بی‌پاسخ مانده است: دور دیگری از درگیری‌ها چه دستاوردی خواهد داشت که در دورهای قبلی به دست نیامده است؟ می‌توان دامنه حملات را گسترش داد و خسارات سنگین‌تری به ایران وارد کرد، اما این امر تضمینی برای سرنگونی حکومت یا ایجاد تغییری راهبردی نیست. در مقابل، حمله به زیرساخت‌های ایران ممکن است به واکنشی شدید و گسترش چشمگیر دامنه درگیری‌ها منجر شود. هـ. و مهم‌ترین نکته: اینکه پس از دو دور درگیری نظامی و با وجود دستاوردهای عملیاتی چشمگیر، بار دیگر درباره احتمال حمله ایران به اسرائیل و ازسرگیری جنگ صحبت می‌کنیم، نشان‌دهنده شکاف میان موفقیت نظامی و دستاورد راهبردی است. جنگ‌ها با تعداد اهدافی که نابود کرده‌اند سنجیده نمی‌شوند، بلکه معیار سنجش آن‌ها واقعیت امنیتی و سیاسی‌ای است که پس از خود بر جای می‌گذارند. از این منظر، تهدید ایران همچنان پابرجاست. بنابراین، پیش از صحبت درباره دور بعدی درگیری‌ها، بهتر است نه‌تنها بپرسیم چه اهدافی را می‌توان مورد حمله قرار داد، بلکه مشخص کنیم دقیقاً چه هدفی را دنبال می‌کنیم و چرا قرار است این بار نتیجه متفاوت باشد.
