عصر ایران- وقتی محتوای صوتی بیش از گذشته به سمت تصویر می‌رود، آیا هنوز می‌توان از پادکست به‌عنوان رسانه‌ای مستقل دفاع کرد؟
به گزارش گفتمان ما به نقل از Asr Iran،
عصر ایران- وقتی محتوای صوتی بیش از گذشته به سمت تصویر می‌رود، آیا هنوز می‌توان از پادکست به‌عنوان رسانه‌ای مستقل دفاع کرد؟ این مسئله‌ای بود که پادکست کارت صدا به عنوان مرجعی رسانه‌ای در حیطه پادکست فارسی, به سراغ آن رفت. این رویداد با همراهی آپارات توسط رسانه کوزی کرنر, استودیو به‌نحوی دیگر و البته با اجرای سیاوش صفاریان‌پور, حسین نصیری و سحر نحوی, هم‌میزبان‌های پادکست کارت صدا اجرا شد. این رویداد در روز جمعه ۲۴ مهر ۱۴۰۵ در پردیس تئاتر شهرزاد برگزار شد و در این رویداد سیصد نفره, خالقان پادکست و ویدیوکست فارسی از هر ژانر و موضوعی حضور داشتند. این رویداد یکی از بزرگترین رویدادهای برگزار شده با موضوع پادکست فارسی بود. تصویری شدن پادکست فارسی, ضرورت یا انتخاب شخصی؟ پادکست کارت صدا محصولی از استودیو به‌نحوی دیگر است که توسط سیاوش صفاریان‌پور, حسین نصیری و سحر نحوی هم‌میزبانی می‌شود. این پادکست با توجه به رسالتی که برای خود درنظر گرفته, تلاش می‌کند به بهبود و اعتلای پادکست فارسی با نگاهی درون‌نگرانه کمک کند و طی یک سال و نیم فعالیت خود, رسالتش را تبدیل پادکست فارسی به یک صنعت معرفی کرده است. این رویداد با توجه به همراهی پلتفرم ویدیویی آپارات, مسئله اصلی خود را چنین مطرح کرد: با توجه به تغییر پارادایم رسانه‌ای پلتفرم‌های پادکست در جهان, آیا ضروری است که پادکست‌ها به سمت ویدیوکست شدن حرکت کنند؟ آیا ویدیویی شدن برای تمام پادکست‌های فارسی نسخه درست و قابل اجرایی است؟ طرح مسئله این رویداد با اجرای سه‌نفره میزبانان کارت صدا آغاز شد. مانند تمام اپیزودهای معمول پادکست کارت صدا, سیاوش صفاریان‌پور, سحر نحوی و حسین نصیری مسئله را طرح کردند و به تعریف ویدیوکست پرداختند تا اول توافقی حاصل شود که تفاوت این فرم محتوا با برنامه‌های اینترنتی مشخص شود. سپس نظرات متفاوت و گاه مخالف یکدیگر را بررسی کردند و تلاش کردند جمعیت حاضر را هم در تعامل با این گفت و گو قرار دهند. مخاطبینی که خود تولید کنندگان محتوای پادکست و ویدیوکست بودند. افرادی مانند بردیا برجسته‌نژاد از پادکست آلبوم, ایمان نژاد احد از راوکست, عباس سیدین از پرسه, مرضیه صادقی و امین اردانی از فیکش و قصه‌گو, حسام مقدم از بازگویی, سامان دادمندیان از پادکست آدمیزاد، امین متین از ساعت صفر و بسیاری دیگر نظرات موافق و مخالف خود را در این باره مطرح کردند و تلاش شد که راه‌حل‌های شفاف و قابل اجرایی در بین مخاطبان تبادل شود. چالش‌های مطرح شده بعضی از پادکسترها معتقد بودند که تصویر, خیال‌انگیز بودن صدا را تحت تاثیر قرار می‌دهد و بهتر است که پادکستر دیده نشود, برخی دیگر معتقد بودند که هر پلتفرم مصرف کننده خود را دارد و باید از محتوای تولید شده در جهت توزیع حداکثری استفاده کرد. عده‌ای معتقد بودند که پلتفرم‌های پادکست الگوریتم خودبسنده‌ای برای رشد و دیده شدن پادکست‌ها ندارند و باید از ظرفیت ساختن برند شخصی و شبکه‌های اجتماعی به نفع گسترش مخاطب محتوا کمک گرفتند و برای بعضی چالش‌های مختلف تصویری شدن محتوا مطرح بود; از جمله اضطراب قرار گرفتن در مقابل دوربین, افزایش هزینه‌های تولید و بهم ریختن ریتم انتشار, ترس از قضاوت, مسئله حفظ کیفیت و چالش یافتن فرم مناسب شبکه‌های اجتماعی به نفع بهتر دیده شدن. در این بین بعضی از تولید کنندگان محتوا پیشنهادهای مفیدی برای چالش‌های مطرح شده به یکدیگر ارایه دادند. در پایان افراد حاضر معتقد بودند که ساختن ارتباط در این رویداد, بین تولیدکنندگان محتوا برایشان مفید بوده و توانستند ارتباط‌هایی جهت گسترش تیم, همکاری و حل مسئله با دیگر حاضران در این رویداد بسازند. همچنین تعدادی اعلام کردند که تصمیم گرفته‌اند به سمت تصویری کردن محتوای خود حرکت کنند. دیدن یا شنیدن؟ پاسخ نهایی چه بود؟ آن چه در پایان این رویداد از طرف جمع نتیجه‌گیری شد, هرچند به نفع حرکت به سمت تصویر بود; اما به پذیرش این نکات منجر شد که نحوه مصرف در بین مخاطبان متفاوت است, تغییر پارادایم‌های رسانه‌ای حتمی است, و نمی‌توان مطمئن بود که تصویری شدن برای هر پادکستی راه حل قطعی و مناسبی است. در نهایت این نتیجه حاصل شد که هم دیدن و هم شنیدن, بسته به این که مخاطب یک پادکست در کدام پلتفرم حضور دارد و فرم آن محتوا چه نوعی از توسعه را می‌طلبد. در پایان، پادکست کارت صدا، رسانه کوزی‌کورنر و استودیو به‌نحوی دیگر اعلام کردند که مایل به تداوم این دست از رویدادها به صورت منظم هستند و مایلند با همراهی برندهایی مانند آپارات نقش خود را در جهت ساختن جامعه پادکست فارسی و شکل دادن آن به عنوان یک صنعت ایفا کنند.
