ثبت جهانی دریاچه گهر لرستان در کنوانسیون رامسر، بار دیگر توجه‌ها را به وضعیت تالاب‌های ثبت‌شده ایران جلب کرده است.
به گزارش گفتمان ما به نقل از خبرگزاری فارس - تلگرام،
جزئیات تازه از چاه‌هایی که سهم «پریشان» را بلعیدند
ثبت جهانی دریاچه گهر لرستان در کنوانسیون رامسر، بار دیگر توجه‌ها را به وضعیت تالاب‌های ثبت‌شده ایران جلب کرده است.
برخی از این تالاب‌ها سال‌هاست با خشکی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و همچنان از حقابه و برنامه مؤثر برای بازگشت به شرایط طبیعی محروم‌اند.
تالاب پریشان در استان فارس، با نزدیک به دو دهه وضعیت نامناسب و صدها چاه برداشت آب، و تالاب گاوخونی در استان اصفهان، با وجود تعیین حقابه و رهاسازی آب در زاینده‌رود، دو نمونه از این وضعیت هستند.
تالاب پریشان حدود ۱۶ تا ۱۸ سال است که وضعیت مناسبی ندارد. یکی از دلایل اصلی این وضعیت، ویژگی خاص هیدرولوژیک این تالاب است.
پریشان از معدود تالاب‌های کشور است که در انتهای مسیر یک رودخانه دائمی قرار ندارد و ورودی مستقیم رودخانه‌ای ندارد. منبع اصلی تأمین آب آن، بارندگی و سیلاب‌هایی است که در منطقه اتفاق می‌افتد.
به همین دلیل، پریشان در مقایسه با تالاب‌هایی که رودخانه‌های دائمی به آن‌ها منتهی می‌شوند، شکنندگی بیشتری دارد.
زمانی که سطح آب سفره‌های زیرزمینی بالا بود، بارندگی‌ها باعث اشباع خاک و افزایش سطح آب تالاب می‌شد.
در واقع، ارتباط میان بارندگی، آبخوان و تالاب به‌گونه‌ای بود که آب می‌توانست به‌سرعت در منطقه جمع شود و شرایط مناسبی برای تالاب ایجاد کند.
اما در سال‌های گذشته، با افزایش برداشت از منابع آب زیرزمینی، این وضعیت تغییر کرده است. در محدوده پریشان حدود ۴۹۰ حلقه چاه غیرمجاز وجود دارد. 🖼 اما چه برنامه‌ای برای جلوگیری از تداوم این شرایط در نظر گرفته شده است؟ اینجا بخوانید
