به گزارش خبرآنلاین دکتر هاشم اورعی استاد انرژی دانشگاه شریف به روزنامه اعتماد گفت: درآمد سرانه ایران حدود ۵ هزار دلار و میانگین جهانی حدود ۱۱ هزار و ۵۰۰ دلار است.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Khabar Online،
به گزارش خبرآنلاین دکتر هاشم اورعی استاد انرژی دانشگاه شریف به روزنامه اعتماد گفت: درآمد سرانه ایران حدود ۵ هزار دلار و میانگین جهانی حدود ۱۱ هزار و ۵۰۰ دلار است. این ارقام را خوشبینانه در نظر گرفته ام و افزایش اخیر نرخ دلار و کوچک شدن اقتصاد را لحاظ نکرده ام. اگر نسبت مصرف ( ۲. ۲ برابر ) را در نسبت درآمد ( ۲. ۳ برابر ) ضرب کنیم، به عدد حدود ۵ می رسیم. یعنی ما حدود پنج برابر بیشتر و بدتر از میانگین جهانی انرژی مصرف می کنیم. به همین دلیل معتقدم به جای « پرمصرف » و « کم مصرف » باید از « بدمصرف » و « خوش مصرف » سخن گفت، چون این واژه ها هم کمیت را در نظر می گیرند و هم کیفیت را. آمارهای دیگر هم همین را نشان می دهد. بر اساس گزارش صندوق بین المللی پول، اقتصاد آلمان در سال ۲۰۲۵ حدود ۵ هزار میلیارد دلار، ترکیه حدود ۱۵۰۰ میلیارد دلار و ایران، با نگاهی خوشبینانه، حدود ۴۰۰ میلیارد دلار بوده است. در همان سال، به ازای هر کیلوگرم معادل نفت خام از انرژی اولیه ( نفت، گاز و زغال سنگ ) در آلمان ۱۷ دلار، در ترکیه ۱۰ دلار و در ایران ۱. ۳ دلار ثروت خلق شده است. در بخش برق نیز به ازای هر کیلووات ساعت، این رقم در آلمان ۱۰ دلار، در ترکیه ۴. ۲ دلار و در ایران ۱. ۱ دلار است. شدت انرژی، یعنی انرژی لازم برای تولید هزار دلار تولید ناخالص داخلی، روند نگران کننده تری دارد. در سال ۱۹۸۷ ایران برای این کار ۱۷۴ کیلوگرم معادل نفت خام مصرف می کرد و میانگین جهانی ۱۳۰ کیلوگرم بود. حدود سی سال بعد، در سال ۲۰۱۷، این رقم در جهان به ۱۱۰ کیلوگرم کاهش یافته، اما در ایران به ۲۳۷ کیلوگرم افزایش یافته است. یعنی نه تنها از ابتدا وضعیت مطلوبی نداشتیم، بلکه روز به روز بدتر هم شده ایم. در بررسی حدود ۱۲۰ کشور، جز شش کشور، شدت انرژی در بقیه کاهش یافته و ایرلند بیشترین شیب کاهشی را داشته است. ایران در میان آن شش کشور، از جمله عربستان قرار دارد و عملا در بدترین وضعیت جهان است. درباره مقصر باید گفت مردم را بدعادت کرده ایم. با سیاست هایمان همواره این پیام را داده ایم که انرژی کالایی کم ارزش است و این نگاه حاصل سیاست های اقتصادی و فرهنگی چند دهه دولت هاست. مردم بنزین و گاز و برق را نمی خورند و احتکار هم نمی کنند. دو محل اصلی مصرف بنزین، خودرو و قاچاق است. مردم در حمایت همه جانبه و غیرهوشمندانه از صنعت خودروی داخلی، در بستن مرزها و نبود رقابت چه نقشی دارند؟ هیچ. در قاچاق سوخت مایع چه نقشی دارند؟ هیچ. در بخش گاز نیز همین طور است. مردم بخاری، آبگرمکن و شوفاژ کم بازده را خودشان تولید نکرده اند. دولت اجازه داده چنین کالاهایی با راندمان پایین تولید و عرضه شود. در صنعت و در مورد الکتروموتورها هم وضع مشابه است. وزارت صنعت، معدن و تجارت می توانست سیاستی بگذارد که هر تولیدکننده ای فناوری و راندمان محصولش را ارتقا داد تشویق و در غیر این صورت تنبیه شود، اما چنین نکرد. سازمان استاندارد هم نقشی در تعیین حداقل بازدهی مصرف انرژی ایفا نکرده است. وظیفه سیاستگذار در حوزه انرژی تدوین سیاست های بلندمدت، تنظیم قیمت ها به گونه ای که انرژی ارزش پیدا کند، ایجاد انگیزه های مالی و غیرمالی برای افزایش بازدهی و نظارت بر اجرای این سیاست هاست. هیچ کدام از این کارها انجام نشده است. دولت می گوید تقصیر مردم است، در حالی که مردم فقط می توانند صرفه جویی کنند و نمی توانند راندمان مصرف را بالا ببرند. بهینه سازی با صرفه جویی کاملا متفاوت است. مسوولیت بهینه سازی که ذاتا بلندمدت است، بر عهده دولت است و دولت آن را رها کرده و بار را با عنوان صرفه جویی بر دوش مردم گذاشته است. صرفه جویی در کوتاه مدت اثر دارد، اما فقط مُسکن است و مساله را حل نمی کند. بنابراین نمی توان بحران امروز انرژی را به مردم نسبت داد؛ این نتیجه سیاست های دولت ها در ابعاد اقتصادی و اجتماعی است. 17302
