جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، در میانه جنجال بر سر یک آگهی انتخاباتی در ایالت اوهایو، از هم‌حزبی‌های جمهوری‌خواهش خواسته است به‌جای انتقاد از نامزد حزب، «نق‌زدن را تمام کنند» و برای پیروزی در انتخابات بجنگند.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Asr Iran،
جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، در میانه جنجال بر سر یک آگهی انتخاباتی در ایالت اوهایو، از هم‌حزبی‌های جمهوری‌خواهش خواسته است به‌جای انتقاد از نامزد حزب، «نق‌زدن را تمام کنند» و برای پیروزی در انتخابات بجنگند. این موضع‌گیری، فراتر از حمایت از یک متحد سیاسی، تصویری از سبک سیاست‌ورزی ونس ارائه می‌دهد؛ سبکی که در آن عقب‌نشینی در برابر فشار رسانه‌ها و منتقدان، نشانه ضعف است، نه راهی برای مهار بحران. به گزارش عصر ایران به نقل از آکسیوس، جنجال از آگهی انتخاباتی ویوک راماسوامی، نامزد جمهوری‌خواه انتخابات فرمانداری اوهایو، آغاز شد. این آگهی یک دقیقه‌ای مادر جداافتاده ایمی اکتون، نامزد دموکرات این رقابت، را نشان می‌دهد که دخترش را به دروغ‌گویی متهم می‌کند و از رأی‌دهندگان می‌خواهد به او رأی ندهند. اما پشت این تبلیغ، داستانی تلخ قرار دارد. اکتون گفته است در ۱۲سالگی از سوی ناپدری‌اش مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته و پس از آن، همراه برادرش از خانه مادرشان خارج شده است. به گفته اکتون و برادرش، مادرشان در آن زمان جانب همسرش را گرفته بود و ارتباط مادر و دختر نزدیک به پنج دهه قطع مانده است. در آگهی، مادر اکتون روایت دخترش از دوران کودکی را زیر سؤال می‌برد و او را فردی دروغ‌گو معرفی می‌کند. همین موضوع باعث شد تبلیغ با انتقاد چهره‌هایی از هر دو حزب روبه‌رو شود؛ منتقدانی که معتقد بودند راماسوامی از تجربه دردناک کودکی رقیبش برای تخریب سیاسی او استفاده کرده است. کارزار راماسوامی سرانجام مسئولیت تولید آگهی را پذیرفت و اعلام کرد چهار میلیون دلار برای پخش آن هزینه خواهد کرد. این تصمیم نشان داد نامزد جمهوری‌خواه، دست‌کم در این مقطع، قصد ندارد در برابر موج انتقادها عقب‌نشینی کند. پاسخ ونس: به‌جای عذرخواهی، حمله کنید ونس روز چهارشنبه در جریان حضور انتخاباتی در اوهایو، نه‌تنها از راماسوامی فاصله نگرفت، بلکه از جمهوری‌خواهانی که به این آگهی اعتراض کرده بودند، انتقاد کرد. او گفت از دیدن جمهوری‌خواهانی که بیش از اقدامات دموکرات‌ها درباره این تبلیغ شکایت می‌کنند، «حالت انزجار» پیدا می‌کند. ونس سپس خطاب به هم‌حزبی‌هایش گفت: «اگر واقعاً به چیزهایی که می‌گویید باور دارید، نق‌زدن درباره یک آگهی را تمام کنید و بروید انتخابات را ببرید.» وقتی از او پرسیدند آیا انتشار چنین تبلیغی درست بوده است، ونس پاسخ داد که این موضوع «واقعا دغدغه من نیست» و سیاست عرصه دشواری است. البته همه جمهوری‌خواهان چنین موضعی نداشتند. جان هستد، سناتور جمهوری‌خواه اوهایو که در کنار ونس و راماسوامی در یک گردهمایی انتخاباتی حضور داشت، گفت خودش چنین آگهی‌ای را منتشر نمی‌کرد. نیکی هیلی، نماینده پیشین آمریکا در سازمان ملل، نیز راماسوامی را به‌شدت مورد انتقاد قرار داد. مایک دی‌واین، فرماندار جمهوری‌خواه اوهایو که پیش‌تر از راماسوامی حمایت کرده بود، هم این تبلیغ را عمیقاً نگران‌کننده خواند و خواستار حذف آن شد. اهمیت موضع‌گیری ونس در این است که او در آستانه رقابت احتمالی برای نامزدی جمهوری‌خواهان در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸، در حال تثبیت یک هویت سیاسی مشخص است: وفاداری به متحدان، بی‌اعتنایی به فشار منتقدان و پرهیز از عذرخواهی برای پایان‌دادن به جنجال‌ها. این رویکرد یادآور دونالد ترامپ است؛ سیاستمداری که بارها در برابر انتقاد رسانه‌ها و مخالفان عقب ننشسته و گاهی حتی از بحران‌ها برای بسیج هوادارانش استفاده کرده است. از نگاه ونس، کنارگذاشتن متحدان برای آرام‌کردن منتقدان نه‌تنها مشکل را حل نمی‌کند، بلکه به مخالفان نشان می‌دهد با افزایش فشار می‌توانند امتیازهای بیشتری بگیرند. این الگو در مواضع پیشین ونس نیز دیده شده است. او در سال ۲۰۲۲، زمانی که مارجری تیلور گرین به‌دلیل حضور در گردهمایی‌ای مرتبط با نیک فوئنتس، چهره ملی‌گرای سفیدپوست، با انتقاد روبه‌رو شد، از محکوم‌کردن او خودداری کرد و گفت حاضر نیست دوستش را زیر اتوبوس بیندازد. ونس همچنین در مناقشه‌های مربوط به تاکر کارلسون و انتقادها از برخی چهره‌های جریان راست، از فاصله‌گرفتن شتاب‌زده از متحدانش پرهیز کرده است. با این حال، سیاست «هرگز عقب‌نشینی نکن» هزینه‌های خودش را هم دارد. دفاع بی‌قیدوشرط از یک متحد می‌تواند پایگاه وفادار حزب را راضی نگه دارد، اما ممکن است رأی‌دهندگان مستقل و جمهوری‌خواهان میانه‌رو را از نامزد دور کند؛ به‌ویژه وقتی موضوع به سوءاستفاده از تجربه تلخ دوران کودکی یک رقیب مربوط باشد. در نتیجه، پرسش فقط این نیست که آگهی راماسوامی به پیروزی یا شکست او در اوهایو کمک می‌کند یا نه. مسئله این است که ونس می‌خواهد در سال ۲۰۲۸ با چه تصویری وارد رقابت شود: سیاستمداری که برای حفظ متحدانش هزینه می‌دهد و در برابر انتقادها عقب نمی‌نشیند، یا چهره‌ای که حاضر است برای گسترش پایگاه انتخاباتی خود میان وفاداری حزبی و ملاحظات اخلاقی تعادل برقرار کند. موضع‌گیری او در اوهایو نشانه روشنی از انتخاب فعلی‌اش است. اما اینکه این سبک در رقابت گسترده‌تر ریاست‌جمهوری هم به سود او تمام شود، هنوز مشخص نیست.
