فیلیپ گوردون، مشاور امنیت ملی معاون بایدن نوشت: به نظر می‌رسد حامیان نتانیاهو در تلاش‌اند از کتاب و مصاحبه‌های برت مک‌گورک، برای اثبات درستی عملکرد نتانیاهو در جنگ غزه و تأیید مواضع او استفاده کنند.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Entekhab،
فیلیپ گوردون، مشاور امنیت ملی معاون بایدن نوشت: به نظر می‌رسد حامیان نتانیاهو در تلاش‌اند از کتاب و مصاحبه‌های برت مک‌گورک، برای اثبات درستی عملکرد نتانیاهو در جنگ غزه و تأیید مواضع او استفاده کنند. اما اگرچه روایت برت از آنچه در خط مقدم تصمیم‌گیری‌ها گذشته، ارزشمند است، این به معنای قطعی و نهایی بودن آن یا برخورداری دیدگاه‌های مطرح‌شده در آن از حمایت گسترده نیست؛ از جمله در میان اعضای پیشین دولت بایدن. به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: به نظر من، بیشتر همکاران سابقم معتقدند که جو بایدن، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، باید فشار بیشتری بر اسرائیل وارد می‌کرد تا شیوه متفاوتی را در جنگ در پیش بگیرد و زودتر به آن پایان دهد. افراد کمی نیز معتقدند که بزرگ‌ترین اشتباه بایدن، نشان دادن اختلاف نظر علنی با اسرائیل بود. حتی روایت برت هم به‌روشنی نشان می‌دهد که آزادی گروگان‌ها اولویت اصلی نتانیاهو نبود و هرگاه فشار آمریکا واقعاً اعمال شد ــ مانند مورد حمله به کارکنان آشپزخانه مرکزی جهانی (World Central Kitchen) ــ نتیجه‌بخش بود. برت ماجرای تماس تلفنی بایدن پس از آن فاجعه را روایت می‌کند، اما از ماجرای تماس بایدن با نتانیاهو در چهارم ژوئیه ۲۰۲۴ سخنی نمی‌گوید؛ تماسی که در آن بایدن از نتانیاهو خواست توافق آزادی گروگان‌ها را نهایی کند. این تماس پس از آن صورت گرفت که حماس سرانجام چارچوب کلی توافق را پذیرفته و از مطالبه خود مبنی بر تعهد اسرائیل به برقراری آتش‌بس دائمی پیش از آزادی هرگونه گروگان صرف‌نظر کرده بود. اما نتانیاهو، برخلاف این روند، آن‌قدر شروط جدید به توافق افزود ــ آن هم برخلاف توصیه مقام‌های ارشد امنیتی خودش ــ که دستیابی به توافق برای شش ماه دیگر ناممکن شد. در این مدت، نزدیک به ۹ هزار فلسطینی دیگر کشته شدند و شماری دیگر از گروگان‌های اسرائیلی نیز جان باختند؛ از جمله شش گروگانی که حماس در ماه اوت اعدام کرد. از جمله تغییراتی که اسرائیل خواستار آن شد، حفظ نیروهای اسرائیلی در امتداد تمام مرز غزه با مصر بود؛ منطقه‌ای که ارتش اسرائیل تنها پس از ارائه پیشنهاد اولیه توافق، آن را به تصرف خود درآورده بود. شرط جدید دیگر، ایجاد سازوکاری برای بازرسی و کنترل فلسطینیانی بود که قصد داشتند به خانه‌های خود در شمال غزه بازگردند؛ سازوکاری که مستلزم باقی ماندن نیروهای اسرائیلی در مرکز غزه بود. هر دوی این شروط جدید، در توافقی که سرانجام در ژانویه ۲۰۲۵ نهایی شد، کنار گذاشته شدند. هیچ‌چیز در این کتاب یا در منابع دیگر، واقعیت‌های زیر را تغییر نمی‌دهد: حملات هفتم اکتبر در دوران نخست‌وزیری نتانیاهو رخ داد؛ او «پیروزی کامل» و حفظ ائتلاف سیاسی خود را بر دستیابی به توافق آزادی گروگان‌ها یا پایان دادن به جنگ در اولویت قرار داد؛ شیوه اداره جنگ از سوی او و مدیریت پیامدهای انسانی آن فاجعه‌بار بود؛ عملکرد او اسرائیل را منزوی‌تر و ناامن‌تر کرده است؛ و روابط اسرائیل با ایالات متحده را به‌شدت آسیب زده است؛ آسیبی که شاید جبران‌ناپذیر باشد. ایالات متحده باید برای تغییر رفتار اسرائیل تلاش بیشتری می‌کرد، نه اینکه با حمایت از آن، زمینه ادامه این رفتار را فراهم کند. در غزه هیچ راه آسانی برای پیشبرد امور وجود نداشت، اما هیچ روایت و تفسیری از این ماجرا نمی‌تواند عملکرد نتانیاهو را موجه جلوه دهد.
