سید حسن مرعشی: ایران پس از انقلاب گرفتار نوعی غرور انقلابی کاذب شد/ بعید می‌دانم تندروها اگر قدرت هم بگیرد، بتوانند کشور را حفظ کنند

به گزارش گفتمان ما به نقل از Khabar Online،

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، حسین مرعشی، دبیرکل حزب کارگزاران، در بخشی از گفت‌وگوی خود در «کافه خبر» خبرگزاری خبرآنلاین، با اشاره به مخالفت طیف سیاسی تندرو با مذاکره با آمریکا بیان کرد: من بعید می‌دانم این افراد حتی به‌اندازه‌ای مسئولیت‌پذیر باشند که اگر قدرت هم در اختیارشان قرار بگیرد، بتوانند کشور را حفظ کنند. این رفتارها از چند عامل ناشی می‌شود. یکی از آن‌ها غرور است. البته غرور همیشه منفی نیست. گاهی غرور بر واقعیت‌های توان نظامی، قدرت اقتصادی و جایگاه کشور تکیه دارد. وقتی کشوری قدرتمند است و مسئولان آن در بالاترین سطوح، توانایی و اقتدار دارند، احساس غرور می‌تواند بر واقعیت استوار باشد. وی بیان کرد: اما گاهی غرور بر توهم تکیه می‌کند. ایران پس از انقلاب گرفتار نوعی غرور انقلابی کاذب شد و این مسئله ساده‌ای نیست. ما تصور می‌کردیم چون انقلاب کرده‌ایم و یک دیکتاتوری را از تخت پادشاهی پایین آورده‌ایم و حکومت را به دست منتخبان مردم سپرده‌ایم، به چه دلیل فکر می‌کردیم که این کار بی‌نظیری است که در جهان انجام داده‌ایم و باید آن را صادر کنیم؟ درحالی‌که انقلاب‌های متعددی در جهان رخ داده بود. آیا در کشورهای مختلف، انقلاب‌های چپ و کمونیستی اتفاق نیفتاده بود؟ آیا تنها ما بودیم که حکومتی مستبد را سرنگون کردیم؟ این فعال سیاسی اصلاح طلب با بیان اینکه با چه منطقی تصور می‌کردیم ایران تنها حدود یک درصد از خشکی‌های زمین و یک درصد جمعیت مسئول نجات جهان است؟ گفت: این غرور از کجا آمد؟ همین مسئله در سیاست داخلی نیز دیده می‌شود. وقتی یک جریان سیاسی پیروز می‌شود، تصور می‌کند می‌تواند هر کاری که دلش می‌خواهد انجام دهد؛ اما چنین نیست. اگر مردم ببینند یک جریان سیاسی هر کاری می‌خواهد انجام می‌دهد و به هیچ‌کس پاسخ‌گو نیست، به‌تدریج از آن فاصله می‌گیرند و از اطرافش پراکنده می‌شوند. عامل دیگر، جهل است. ترکیب غرور و جهل باعث می‌شود افراد به‌راحتی اتهام بزنند، به جایگاه دیگران خدشه وارد کنند و به مقامات کشور، از جمله رئیس‌جمهور، توهین کنند. این رفتارها حاصل ترکیب غرور و جهل است. وی افزود: البته چنین پدیده‌هایی در همه جوامع وجود دارند. در هر جامعه‌ای ممکن است عده‌ای بسیار تندرو باشند و خود را پیشتاز بدانند. اما مسئله این است که اداره کشور باید در اختیار عقلای کشور و خردمندان باشد؛ کسانی که صبر و شرح صدر دارند. مسئولان عالی‌رتبه کشور باید این نابسامانی‌ها و ناهنجاری‌ها را بشنوند، اما در نهایت تصمیم بگیرند. نمی‌توان به‌دلیل ترس از اینکه در خیابان چه حرفی درباره یک مسئول زده می‌شود، تصمیم‌گیری کرد و کشور را نمی‌توان وارد مهلکه کرد. 29215