پدرش قهرمانی او را ندید؛ داستان تلخ و شیرین نخستین زن طلایی کشتی آزاد هند

به گزارش گفتمان ما به نقل از Asr Iran،

از فکر خداحافظی با کشتی تا ایستادن روی سکوی قهرمانی جهان؛ داستان احساسی دختر هندی که طلایش را با پدر و مادرش جشن گرفت. به گزارش ورزش سه، وقتی مانیشا بهانوالا روی سکوی قهرمانی کشتی جهان ایستاد، مدالش را به دوربین‌ها نشان نداد؛ او به‌ جای آن پیراهن سفیدی را بالا گرفت که عکس پدر و مادرش روی آن نقش بسته بود. برای او این لحظه فقط پایان یک رقابت دشوار و رسیدن به مدال طلا نبود؛ ادای دینی بود به پدری که چهار سال قبل از دنیا رفت و دیگر فرصت نکرد قهرمانی دخترش را ببیند. مانیشا در آستانه قزاقستان، هم به رویای خودش رسید و هم به قولی که به پدرش داده بود عمل کرد. داستان مانیشا بهانوالا، کشتی‌گیر هندی وزن ۵۹ کیلوگرم از یک روز تلخ در سال ۲۰۲۲ شروع شد. سورش، پدر او بر اثر ایست قلبی از دنیا رفت؛ اتفاقی که درست در روز اعزام مانیشا به مسابقات قهرمانی آسیا در مغولستان رخ داد. این خبر ضربه‌ای سنگین برای دختر جوانی بود که بخش مهمی از مسیر ورزشی‌اش را با حمایت پدر طی کرده بود. مانیشا پس از این اتفاق حتی به کنار گذاشتن کشتی فکر کرد. ادامه دادن ورزشی که پدرش یکی از بزرگ‌ترین حامیانش بود، بدون حضور او برایش آسان نبود اما خانواده و به ‌خصوص برادرش رینکو اجازه ندادند این اتفاق پایان رویای ورزشی او باشد. آن‌ها مانیشا را تشویق کردند که به تمرین و مسابقه برگردد؛ تصمیمی که سرانجام او را به یکی از مهم‌ترین روزهای زندگی‌اش رساند. قولی که روی پیراهن سفید نقش بست مانیشا پیش از سفر به مسابقات جهانی آستانه تصمیمی گرفت که حالا به تصویر ماندگار قهرمانی‌اش تبدیل شده است. او عکس پدر و مادرش را روی یک پیراهن سفید چاپ کرد تا اگر به مدال طلا رسید آن را مقابل دوربین‌ها به نمایش بگذارد. وقتی مانیشا در فینال وزن ۵۹ کیلوگرم برابر ابیگیل نت از آمریکا روی تشک رفت، یک مبارزه دشوار پیش رو داشت. او در نهایت با نتیجه ۸ - ۶ پیروز شد و به مدال طلای جهان رسید. این قهرمانی برای کشتی هند هم تاریخی بود. مانیشا به نخستین زن هندی تبدیل شد که در رقابت‌های جهانی بزرگسالان کشتی آزاد به مدال طلا می‌رسد؛ موفقیتی که نام او را در تاریخ این رشته در کشورش ثبت کرد. اما تصویر ماندگار این قهرمانی نه امتیازهای فینال بود و نه لحظه‌ای که داور دست او را به‌عنوان برنده بالا برد. لحظه‌ای بود که مانیشا پیراهن سفیدش را بالا گرفت؛ تصویری از پدر و مادری که یکی در کنار او بود و دیگری تنها در خاطرات و قلبش حضور داشت.