به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، عمر انسان با شتاب می‌گذرد و هر روز، یک قدم به پایان فرصت زندگی دنیوی نزدیک‌تر می‌شویم.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Khabar Online،
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، عمر انسان با شتاب می‌گذرد و هر روز، یک قدم به پایان فرصت زندگی دنیوی نزدیک‌تر می‌شویم. دیر یا زود، همه ما به صف گذشتگان می‌پیوندیم و وارد مرحله‌ای از حیات می‌شویم که دیگر فرصتی برای بازگشت و جبران وجود ندارد. زندگی واقعی از نگاه آیت‌الله حائری شیرازی چیست؟ مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی در سخنانی تأمل‌برانگیز، توجه انسان را به همین حقیقت جلب می‌کند و می‌گوید: «عمر ما می‌گذرد و دیر یا زود به صف گذشتگان می‌پیوندیم و این، زندگی بزرگ ماست. من چیزی مهم‌تر از این مطلب نداشتم که به شما بگویم. حیات این نیست که امروز داریم و اینها مشکلاتی نیست که با آن دست به گریبان هستیم. رنج این نیست که امروز می‌کشیم و تلخی این نیست که امروز می‌چشیم. دشواری این نیست که ما می‌بینیم و عمر هم این نیست که ما می‌گذرانیم. اگر تلخی است، تلخی پس از مرگ است و اگر رنجی هست، رنج آنجاست و اگر لذتی هم انسان بچشد، لذت این جهانی، لذت نیست، بلکه لذت آنجاست.» چرا انسان حقیقت زندگی را دیر می‌فهمد؟ در نگاه توحیدی آیت‌الله حائری شیرازی، انسان نباید تمام حقیقت زندگی را در خوشی‌ها و ناخوشی‌های زودگذر دنیا خلاصه کند. آنچه امروز رنج می‌پنداریم، ممکن است در برابر سختی‌های جهان آخرت ناچیز باشد و لذت‌هایی که برای رسیدن به آن‌ها تلاش می‌کنیم، در مقایسه با لذت حقیقی و ماندگار آخرت، جلوه‌ای گذرا داشته باشند. این نگاه، پرسشی اساسی را پیش روی انسان قرار می‌دهد: چرا باید حقیقتی به این بزرگی را زمانی به یاد بیاوریم که دیگر امکان تغییر مسیر و جبران گذشته وجود ندارد؟ آیت‌الله حائری شیرازی در پایان سخنان خود با طرح همین پرسش هشدار می‌دهد: «چرا هنگامی که چاره از دست رفت، انسان متوجه مسئله شود؟ مسئله‌ای به این مهمی را چرا هنگامی بفهمیم که نتوانیم حل کنیم؟ » این سخنان تلنگری برای بازنگری در اولویت‌های زندگی است؛ یادآوری اینکه فرصت انتخاب، تغییر و جبران به همین روزهای زندگی محدود است و نباید شناخت حقیقت را به زمانی موکول کرد که دیگر فرصتی برای عمل باقی نمانده باشد. منبع: حوزه
