روزنامه خراسان نوشت: روز گذشته رئیس‌جمهور آمریکا در گفت‌وگویی برای چندمین بار به فقدان سلاح هسته‌ای ایران اشاره کرد و با لحنی کنایه‌آمیز گفت: «اگر ایرانی‌ها سلاح هسته‌ای داشتند، احتمالاً من مجبور بودم آن‌ها را «قربان» خطاب کنم.» ترامپ چند هفته قبل نیز در جریان گردهمایی انتخاباتی جمهوری‌خواهان در ایالت اوهایو درباره ارتباطش با رهبر کره شمالی گفته بود: «من ارتباط بسیار خوبی با کیم جونگ اون دارم.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Entekhab،
روزنامه خراسان نوشت: روز گذشته رئیس‌جمهور آمریکا در گفت‌وگویی برای چندمین بار به فقدان سلاح هسته‌ای ایران اشاره کرد و با لحنی کنایه‌آمیز گفت: «اگر ایرانی‌ها سلاح هسته‌ای داشتند، احتمالاً من مجبور بودم آن‌ها را «قربان» خطاب کنم.» ترامپ چند هفته قبل نیز در جریان گردهمایی انتخاباتی جمهوری‌خواهان در ایالت اوهایو درباره ارتباطش با رهبر کره شمالی گفته بود: «من ارتباط بسیار خوبی با کیم جونگ اون دارم. وقتی یک کشور ۱۱۲ موشک هسته‌ای در اختیار داشته باشد، خوب است که روابط خوبی با آن داشته باشی. اما این تفاوت را درنظر بگیرید؛ ایران هرگز موشک هسته‌ای نخواهد دارد!» و البته چندین مرتبه دیگر نیز پیش از این درباره توهم نابودی تاسیسات هسته‌ای ایران و احترامی که در صورت دستیابی کشورمان به سلاح هسته‌ای باید به ایرانیان می‌گذاشت، صحبت کرده بود.
ترامپ به خوبی می‌داند ایران سال‌هاست درباره پرونده هسته‌ای خود حسن‌نیتش را ثابت کرده و این صحبت‌های تحقیرآمیز وی علیه توانمندی هسته‌ای ایران به نوعی خاصیت تبلیغاتی دارد و مثل یک مُسکن موقت برای زخم‌هایی چون نفت ۱۲۰ دلاری و شکست حزب متبوعش در انتخابات پیش روی کنگره عمل می‌کند.
البته صحبت‌های تکراری ترامپ و باند جنایتکار او برای ایران تقریباً اهمیتی ندارد و امروز در کلام مقامات عالی کشور و اکثر محافل سیاسی و اجتماعی، موضوع تغییر دکترین هسته‌ای ایران با هدف ایجاد بازدارندگی بیشتر دربرابر تهدیدات و عهدشکنی‌های طرف‌های مقابل به طور جدی و از تریبون‌های مختلف مطرح می‌شود.
درباره اولین و مهمترین اظهارنظر درباره دکترین هسته‌ای ایران، باید به فرمایش ۱۵ فروردین امسال رهبر انقلاب به شعام اشاره کرد که گفتند: «نسبت به تولید بمب اتم سخنی دارم که با نظر رهبر شهید مخالفتی ندارد.» اگرچه ایشان در این نامه به صراحت نظر خود را بیان نکردند اما طرح این نکته، از حساسیت موضوع دستیابی به بمب اتم حکایت دارد. جدا از این، اگر به دیدار ۱۳ آبان سال ۱۴۰۳ دانشجویان با رهبر شهید و درخواست آن‌ها از ایشان برای تغییر دکترین اتمی و ارائه فتوای ثانویه راجع به سلاح هسته‌ای توجه کنیم، رهبر شهید در پاسخ به این مطالبه دانشجویان فرمودند: «هر آنچه که برای مقابله با دشمن لازم باشد حتما انجام می‌دهیم.» بنابراین با توجه به تغییر شرایط کنونی، می‌توان احتمال تغییر دکترین هسته‌ای از سوی عالی‌ترین مقام کشور را استنباط کرد و این اتفاق را بعید ندانست.
در همین زمینه، روز گذشته نیز حجت‌الاسلام علی‌اکبری، خطیب جمعه تهران درباره لزوم تغییر دکترین هسته‌ای ایران گفت: «مطالبه بازنگری در دکترین هسته‌ای کشور واکنشی شتاب‌زده و هیجانی نیست، بلکه برآمده از آگاهی ملت ایران در مواجهه با بدعهدی‌های آمریکاست. چرا نباید در دکترین هسته‌ای تجدیدنظر کنیم؟ ملت ایران در طول سال‌های گذشته تجربه‌های دردناکی از رفتار آمریکا داشته است. طرف مقابل از خطوط قرمز ملت ایران عبور کرده، رهبر شهید انقلاب را به شهادت رسانده و به تعهدات و توافق‌های خود پایبند نمانده است. ملت ایران در مسیرهای مختلف فرصت تعامل و توافق را فراهم کرده， اما تجربه بدعهدی‌های طرف مقابل، ضرورت بازنگری در برخی محاسبات امنیتی را به یک موضوع جدی تبدیل کرده است.»
اما یکی از سوالات مهم درباره موضوع تغییر دکترین هسته‌ای، مسائل فقهی آن است. در این باره آیت‌الله علم‌الهدی، نماینده ولی فقیه در خراسان رضوی گفته است: مسئله تجهیز در مقابل دشمن، غلبه بر دشمن، دفاع نیرومند و آرامش خاطر، از جمله ثمرات این حکم است، اما در میان تمام این ثمرات، شارع مقدس یک ثمره را مطرح می‌کند و آن ارعاب دشمن است. بر همین اساس، می‌توانیم این را ملاک قرار دهیم که هر چیزی که موجب ارعاب دشمن شود، تهیه آن برای ما واجب است؛ امروز نیز سلاح اتمی مایه ارعاب دشمن است.
آنچه امروز از تریبون‌های مختلف و خواسته‌های مردم دریافت می‌شود، اهمیت دستیابی به سلاح هسته‌ای، برای بازدارندگی بیشتر در برابر دشمن است. در همین باره، نشریه معروف فارن افرز نوشته است: اگر لیبی به سلاح هسته‌ای دست یافته بود، سرنوشت آن نابودی این کشور نبود و جمهوری اسلامی ایران نیز اگر سلاح هسته‌ای در اختیار داشت، رهبر آن این‌گونه هدف حمله و ترور واقع نمی‌شد. در تنش‌های هند و پاکستان، استفاده طرفین از سلاح هسته‌ای بازدارنده بود و در کره شمالی نیز این توانمندی مانع از حمله مستقیم آمریکا شده است. بنابراین در ایران که با تهدید وجودی مواجه است، دستیابی به سلاح هسته‌ای یک نیاز درجه یک محسوب می‌شود.
