کامیون‌های بدون راننده؛ قرارداد ۷۵ دستگاهی که حمل‌ونقل آمریکا را تغییر می‌دهد

به گزارش گفتمان ما به نقل از Tabnak،

به گزارش خبرنگار خودرو تابناک، کامیون‌های سنگین خودران قرار است از مرحله آزمایش‌های محدود فاصله بگیرند و وارد قراردادهای تجاری بزرگ‌تری شوند. شرکت آمریکایی Kodiak AI در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ از امضای توافقی الزام‌آور با شرکت حمل‌ونقل DTL Transport خبر داد؛ قراردادی که بر اساس آن، سامانه رانندگی خودکار کادیاک در ۷۵ کامیون متعلق به DTL نصب و برای جابه‌جایی بار در مسیرهای بین‌ایالتی آمریکا استفاده خواهد شد. اهمیت این توافق فقط در تعداد کامیون‌ها نیست؛ برای نخستین بار یک شرکت حمل‌ونقل بین‌شهری به‌صورت رسمی متعهد شده است کامیون‌های بدون راننده را در ناوگان تحت مالکیت و مدیریت خودش به کار بگیرد. این قرارداد در زمانی اعلام شده که شرکت‌های فناوری و حمل‌ونقل آمریکا برای تجاری‌سازی رانندگی خودکار در مسیرهای طولانی رقابت می‌کنند. کادیاک می‌خواهد به جای آنکه خودش مالک کامیون باشد و عملیات حمل بار را مدیریت کند، فناوری رانندگی خودکار را در اختیار شرکت‌های حمل‌ونقل قرار دهد. در مدل تجاری جدید، DTL مالک کامیون‌ها خواهد بود و برای استفاده از سامانه کادیاک، به ازای هر مایل پیمایش هزینه پرداخت می‌کند. این شیوه همکاری می‌تواند هزینه ورود شرکت‌های حمل‌ونقل به فناوری خودران را تغییر دهد؛ زیرا آن‌ها مجبور نیستند تمام زیرساخت نرم‌افزاری و سخت‌افزاری مورد نیاز را مستقلاً توسعه دهند. شرکت DTL Transport در کالیفرنیا مستقر است و بیش از ۳۶ سال سابقه فعالیت در حمل بار جاده‌ای دارد. بخش مهمی از فعالیت این شرکت به حمل محصولات غذایی، میوه و کالاهای فاسدشدنی برای فروشگاه‌های بزرگ زنجیره‌ای مربوط می‌شود؛ محموله‌هایی که زمان تحویل آن‌ها اهمیت زیادی دارد و تأخیر در جابه‌جایی می‌تواند هزینه مستقیم برای صاحب کالا ایجاد کند. ناوگان این شرکت بیش از ۱۰۰ کامیون دارد و ورود ۷۵ دستگاه مجهز به فناوری کادیاک، تغییر قابل توجهی در ساختار عملیاتی آن خواهد بود. ۷۵ کامیون در چه مسیرهایی فعالیت می‌کنند؟ طبق اعلام رسمی دو شرکت، نخستین مسیرهای مورد نظر برای فعالیت کامیون‌های خودران شامل بزرگراه بین دالاس و ال‌پاسو در ایالت تگزاس و مسیر بین دالاس و آتلانتا در بزرگراه بین‌ایالتی شماره ۲۰ است. مسیر نخست در بزرگراه بین‌ایالتی شماره ۱۰ قرار دارد و مسیر دوم از ایالت‌های جنوبی آمریکا عبور می‌کند. کادیاک پیش‌تر در هر دو مسیر آزمایش‌های عملیاتی انجام داده و قرار است توسعه فعالیت تجاری از همین کریدورها آغاز شود. انتخاب این مسیرها اتفاقی نیست. حمل بار در فاصله‌های طولانی، به‌خصوص برای محموله‌هایی که باید در زمان مشخص به مقصد برسند، یکی از پرهزینه‌ترین بخش‌های فعالیت شرکت‌های حمل‌ونقل است. راننده کامیون طبق مقررات فدرال آمریکا محدودیت مشخصی برای ساعات رانندگی دارد و پس از رسیدن به سقف مجاز، باید استراحت کند. شرکت‌های حمل‌ونقل برای عبور از این محدودیت در برخی مسیرها از رانندگی دونفره استفاده می‌کنند؛ روشی که در آن دو راننده به‌صورت نوبتی پشت فرمان می‌نشینند و کامیون مدت بیشتری در مسیر باقی می‌ماند. کادیاک و DTL امیدوارند کامیون‌های خودران بتوانند بخشی از محدودیت‌های زمانی عملیات حمل بار را کاهش دهند. سامانه رانندگی خودکار در صورت دریافت مجوزهای لازم می‌تواند بدون نیاز به راننده انسانی در کابین، عملیات رانندگی را در محدوده تعریف‌شده انجام دهد. این موضوع به معنای حذف تمام توقف‌ها نیست؛ کامیون همچنان برای سوخت‌گیری یا شارژ تجهیزات، بررسی فنی، بارگیری و تخلیه به برنامه عملیاتی مشخص نیاز دارد. اما حذف محدودیت ساعات رانندگی انسان می‌تواند زمان حرکت کامیون در مسیرهای طولانی را افزایش دهد. در اطلاعیه شرکت‌ها، زمان دقیق شروع فعالیت بدون راننده برای تمام ۷۵ کامیون اعلام نشده است. گزارش تک‌کرانچ در ۲۸ اکتبر نیز از تحویل برنامه‌ریزی‌شده کامیون‌ها از سال ۲۰۲۸ خبر داده است. بنابراین نباید امضای قرارداد را با ورود فوری تمام ناوگان به جاده اشتباه گرفت. توافق تجاری انجام شده، اما توسعه ناوگان و بهره‌برداری از آن به تکمیل مراحل فنی، برنامه تحویل و مجوزهای قانونی وابسته است. فناوری کادیاک چگونه رانندگی می‌کند؟ سامانه اصلی این پروژه با نام Kodiak Driver شناخته می‌شود. این فناوری از مجموعه‌ای از حسگرها، دوربین‌ها، تجهیزات پردازش داده و نرم‌افزارهای تصمیم‌گیری استفاده می‌کند تا محیط اطراف کامیون را شناسایی کند و درباره حرکت، سرعت، تغییر مسیر و واکنش به موانع تصمیم بگیرد. اطلاعات دریافتی از حسگرها در اختیار رایانه‌های پردازشی قرار می‌گیرد و سامانه باید بتواند خودروهای دیگر، خطوط جاده، علائم راهنمایی، موانع و شرایط متغیر مسیر را تشخیص دهد. در کامیون‌های سنگین، توسعه چنین فناوری‌ای دشوارتر از خودروهای سواری است. وزن و ابعاد کامیون، فاصله ترمز، شعاع گردش، نقطه کور، ارتفاع کابین و میزان حساسیت محموله، همگی بر رفتار خودرو اثر می‌گذارند. کامیونی که چند ده تن بار حمل می‌کند، نمی‌تواند مانند یک خودروی سواری در فاصله کوتاه تغییر مسیر دهد یا ناگهانی متوقف شود. سامانه خودران باید این ویژگی‌ها را در محاسبات خود لحاظ کند و برای موقعیت‌هایی مانند ورود ناگهانی یک خودرو به مسیر، توقف وسیله نقلیه جلویی یا وجود مانع در جاده، واکنش قابل اطمینانی داشته باشد. کادیاک پیش از توافق با DTL، فناوری خود را در محیط‌های صنعتی و مسیرهای جاده‌ای آزمایش کرده است. این شرکت از سال ۲۰۲۴ در همکاری با Atlas Energy Solutions، کامیون‌های خودران را در منطقه پرمین بیسین تگزاس به کار گرفته است. این محیط با بزرگراه عمومی تفاوت دارد؛ مسیرهای صنعتی و مشخص، رفت‌وآمد کنترل‌شده‌تری دارند و شرایط عملیاتی آن‌ها قابل پیش‌بینی‌تر است. انتقال فناوری از چنین محیطی به بزرگراه‌های عمومی، مرحله مهم‌تری از توسعه محسوب می‌شود؛ زیرا کامیون باید با رانندگان مختلف، ترافیک متغیر، شرایط آب‌وهوایی و اتفاقات پیش‌بینی‌نشده روبه‌رو شود. یکی از مراحل مهم پیش روی کادیاک، تکمیل پرونده ایمنی عملیات بدون راننده در بزرگراه است. این شرکت در ۳۰ اکتبر اعلام کرد شاخص آمادگی خود برای عملیات خودران بین‌شهری به ۹۹ درصد رسیده است. این شاخص بر اساس میزان تکمیل ادعاها و شواهد فنی در پرونده ایمنی شرکت محاسبه می‌شود؛ بنابراین نباید آن را به معنای ۹۹ درصد ایمنی یا تضمین نبود حادثه دانست. کادیاک همچنان باید مراحل باقی‌مانده ارزیابی و اعتبارسنجی را تکمیل کند تا بتواند عملیات تجاری بدون راننده را در بزرگراه آغاز کند. بیشتر بخوانید! راننده کامیون حذف می‌شود یا نقش او تغییر می‌کند؟ گسترش کامیون‌های خودران یکی از بحث‌برانگیزترین تحولات صنعت حمل‌ونقل جاده‌ای است. شرکت‌های فناوری از کاهش هزینه، افزایش ظرفیت حمل و بهبود بهره‌وری سخن می‌گویند، اما اتحادیه‌های رانندگان و فعالان حمل‌ونقل درباره آینده اشتغال در این بخش نگرانی دارند. رانندگی کامیون در آمریکا فقط یک شغل نیست؛ بخش بزرگی از شبکه توزیع کالا به رانندگانی وابسته است که میان مراکز تولید، انبارها، فروشگاه‌ها و پایانه‌های حمل‌ونقل ارتباط برقرار می‌کنند. با این حال، حذف کامل نیروی انسانی از صنعت حمل بار به این زودی‌ها قابل پیش‌بینی نیست. کامیون‌های خودران هنوز برای همه مسیرها و تمام شرایط جاده‌ای مناسب نیستند. بارگیری، تخلیه، بررسی فنی، تعمیرات، مدیریت ناوگان و رسیدگی به وضعیت‌های اضطراری همچنان به نیروی انسانی نیاز دارد. حتی در مدل تجاری کادیاک نیز شرکت حمل‌ونقل مالک کامیون و مسئول عملیات ناوگان باقی می‌ماند؛ فناوری رانندگی خودکار بخشی از وظایف رانندگی را بر عهده می‌گیرد، نه تمام مسئولیت‌های شرکت حمل‌ونقل را. موضوع مسئولیت حقوقی نیز اهمیت زیادی دارد. اگر کامیون خودران در بزرگراه دچار سانحه شود، تعیین مسئولیت میان مالک ناوگان، توسعه‌دهنده نرم‌افزار، سازنده خودرو و شرکت‌های نگهداری به مقررات و جزئیات فنی حادثه وابسته خواهد بود. شرکت‌های حمل‌ونقل باید بدانند در صورت نقص سامانه، قطع ارتباط، اختلال حسگر یا بروز حادثه، چه کسی مسئول پاسخ‌گویی است. بیمه کامیون‌های خودران نیز به ارزیابی دقیق ریسک نیاز دارد؛ زیرا داده‌های مربوط به عملکرد این خودروها هنوز در مقایسه با ناوگان سنتی سابقه طولانی ندارد. کادیاک برای جلب اعتماد شرکت‌های حمل‌ونقل باید نشان دهد فناوری آن فقط در مسیرهای آزمایشی عملکرد مناسبی ندارد و می‌تواند در فعالیت روزانه یک ناوگان تجاری نیز قابل اتکا باشد. زمان تحویل محموله، میزان توقف، هزینه تعمیرات، مصرف سوخت و تعداد مداخلات انسانی از جمله شاخص‌هایی هستند که مشتریان در ارزیابی اقتصادی این فناوری بررسی خواهند کرد. اگر کامیون خودران نتواند در این شاخص‌ها عملکرد رقابتی ارائه دهد، صرف برخورداری از فناوری پیشرفته برای توجیه هزینه استفاده از آن کافی نخواهد بود. قرارداد DTL برای کادیاک یک آزمون تجاری مهم است. این شرکت با Atlas تجربه استفاده از کامیون‌های بدون راننده در محیط صنعتی را به دست آورده و حالا می‌خواهد فناوری خود را وارد حمل‌ونقل بین‌ایالتی کند؛ بخشی که حجم بار، پیچیدگی مسیر و حساسیت زمان تحویل در آن بسیار بالاتر است. موفقیت این پروژه می‌تواند شرکت‌های حمل‌ونقل دیگری را نیز به استفاده از مدل پرداخت به ازای هر مایل ترغیب کند. صنعت کامیون‌سازی نیز از این تحول بی‌تأثیر نخواهد ماند. سازندگان خودروهای سنگین باید از ابتدا یا در قالب همکاری با شرکت‌های فناوری، امکان نصب تجهیزات خودران را در محصولاتشان فراهم کنند. کامیون آینده فقط با قدرت موتور، ظرفیت بار و مصرف سوخت ارزیابی نمی‌شود؛ معماری الکترونیکی، توان پردازش داده، قابلیت اتصال به سامانه‌های ناوگان و امکان نصب حسگرهای پیشرفته نیز به معیارهای رقابت تبدیل شده‌اند. اگر کادیاک و DTL بتوانند این قرارداد را از مرحله توافق به بهره‌برداری واقعی برسانند، یکی از مهم‌ترین موانع تجاری‌سازی کامیون‌های خودران در آمریکا کنار خواهد رفت: پذیرش فناوری توسط یک شرکت حمل‌ونقل مستقل که ناوگان خودش را اداره می‌کند. با این حال، معیار اصلی موفقیت نه تعداد کامیون‌های اعلام‌شده در قرارداد، بلکه تعداد دستگاه‌هایی خواهد بود که با مجوز قانونی، بدون راننده انسانی و با عملکرد ایمن و اقتصادی در جاده‌های عمومی فعالیت می‌کنند.