روزنامه اطلاعات نوشت: با این وضعیت چه باید کرد؟
به گزارش گفتمان ما به نقل از ILNA،
روزنامه اطلاعات نوشت: با این وضعیت چه باید کرد؟ آیا می‌توان اجازه داد که دشمنان ایران با استمرار این وضع، هر لحظه فشاری فراتر از اقتصاد و سیاست به ما وارد کنند؟ فشار و باری که روان ملت و مدیران را می‌فرساید و جنگ و جنگ‌طلبی، خشونت و فاجعه را همانند شمشیری بر بالای سر ایران و ایرانی نگاه می‌دارد؟
یکی از واپسین سخنرانی‌های رهبر فقید و شهید به دولت و رئیس جمهور، ضرورت خروج از وضعیت «نه جنگ و نه صلح» بود. این توصیه و بلکه دستور، رویکردی است که رهبر انقلاب هم دارند و به معنای آمادگی کامل نیروهای لشکری برای مدافعه و پاسخ به دشمن؛ و همزمان، فعال شدن دیپلماسی خروج از شرایط اضطراری است؛ مقابله زیرکانه با جنگ و ترفندهای ناجوانمردانه و ویرانگر دشمن.
ما در پی امنیت و صلح بوده و هستیم و جنگ ما دفاعی است. اصل مذاکره، همواره بخشی از مبارزه است و برای هیچ خردمند و صاحب تجربه‌ای این اصل نادیده گرفته نمی‌شود. مذاکره و انعقاد پیمان با دشمنان، یک سنت دینی نیز هست و لازم نیست بگویم که پیامبر بزرگ و نازنین اسلام در صلح حدیبیه، چگونه شرایط را برای توسعه اسلام و فراغت مسلمانان و مؤمنان فراهم کردند.
افراد باسواد و آگاه به تاریخ از نامه‌ها و مذاکرات امیرالمؤمنین علی(ع) با اصحاب جمل و لشکر و رهبران صفین و حتی خوارج اطلاع دارند. امام حسن(ع) پیمان نامه‌ای برای حفظ شیعیان و صالحان امضا کرد که در تواریخ مسطور است. حتی سیدالشهدا(ع) برای دلالت سپاه ناجوانمرد یزید، بارها پیام داد و مذاکره فرمود. سیره ائمه شیعه این بوده. تاریخ و دستور و سیره آن بزرگواران روشن است. مرزبندی با دشمنان و در عین حال، رویکرد صالحانه و مصلحانه برای جلوگیری از خونریزی و خشونت و در پایان، نبرد دلیرانه تا آخر.
این چند خط را به اجمال نوشتیم تا به داعیان جنگ و انتقام و مدعیان خیانت بودن مذاکره هشدار دهیم که نه به سیره ائمه تأسی دارید و نه به دلالت و فرمان رهبر شهید و جانشین ایشان. تهدید و تهمت را با شعارهای نامربوط و غیرقابل توجیه بر علیه سیاستگران و بهترین مدیران سیاسی رواج داده‌اید و مردمانِ در صحنه را، با این شعارها از اصل واقعه و حقایقی که در مملکت وجود دارد دور می‌کنید.
این رسم و عهد را اگر بگذارید و محکم کنید و ادامه دهید، دیگر سنگ روی سنگ بند نخواهد شد و هیچ مدیر و سیاستمداری، شجاعت و مجال ابداع و ابتکار برای صلح و پیشگیری از صدمات جنگ را نخواهد داشت. چرا باید تذکر داد و درخواست کرد که دیپلماسی و تدبیر هم لازم و بلکه گاه مؤثرتر از جنگ افزار عمل می‌کند.
البته افسران دلیر و سربازان و لشکریان و جنگ افزارهای ما باید یک لحظه غفلت و تردید نداشته باشند و دست خدا و پشتیبانی و دعای ملت همواره همراه آن جان به کف‌نهادگان باشد. اما چرا راه عبور را تنگ می‌کنید؟ چرا باید در سایت رسمی رئیس دولت بنویسد: «تلاش رئیس جمهوری اسلامی ایران برای خروج از وضعیت «نه جنگ و نه صلح» یا «همان جنگ بی پایان، ظاهراً نه تنها در میان دشمنان ایران مخالفانی جدی دارد، بلکه بین دوستان هم به خوبی درک نشده است… و الخ»
آیا نباید از دولت در حال جنگ حمایت کرد؟ ! اگر مشکلاتی در داخل کشور پیش آید، چه کسانی جوابگو هستند؟ و اگر در عرصه بین‌الملل ایران را بی‌صدا و فاقد استدلال معرفی کنند، این دعواطلبان در کجا حسابی پس خواهند داد؟ کما اینکه در جنگ‌های ایران و روس، به وقت سختی و گیر و گرفت، پراکنده و مخفی شدند تا باز هم قائم مقام برکنار شده مذاکره کند و از صدمات بیشتر جلوگیری نماید.
ما همواره بر مقاومت قدرتمندانه در برابر دشمنان آمریکایی و صهیونی تأکید داریم. هر مستعمره و متحد آنان نیز در تیررس موشک‌های ایران خواهد بود که همچون صاعقه بر سرهاشان فرود خواهد آمد. این رویکرد اما، بدون سیاست و دوراندیشی، ممکن است تضعیف شود و چنین مباد.
سخن آخر این که، ذهن آشفته تندروهای بی‌منطق و مخالف خوانان و بازیگردانان آنها، این استدلال و حجت را نخواهد پذیرفت. رقابت و نگاه به صندلی‌های قدرت آنان را به راه ناصواب می‌برد. اما ملت شریف و مقاوم و دانا باید هشیار باشند. نیروهای لشکری و کشوری، نظامی و سیاستمدار، همه یک ارتش واحد هستند و مبادا نااهلان در آن رخنه و روزنی ایجاد کنند. و دست و زبانشان بریده باد.
