تصور اولیه بسیاری از افراد این است که تابستان‌ها در دو نیمکره زمین، به‌دلیل تقارن ظاهری، باید شبیه به هم باشند.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Asr Iran،
تصور اولیه بسیاری از افراد این است که تابستان‌ها در دو نیمکره زمین، به‌دلیل تقارن ظاهری، باید شبیه به هم باشند. اما بررسی‌های علمی نشان می‌دهد که تابستان نیمکره شمالی و جنوبی تفاوت‌های بنیادینی دارند. این اختلافات اساسی نه‌تنها بر زمان‌بندی فصول تاثیر می‌گذارد، بلکه طول و شدت گرما را نیز دستخوش تغییر می‌کند و ریشه در پدیده‌هایی مانند محور کج زمین و مدار بیضوی آن دارد. تفاوت در زمان وقوع تابستان‌ها به گزارش گجت نیوز، واضح‌ترین تفاوت تابستان در نیمکره شمالی و جنوبی، زمان وقوع آنهاست. سازمان فضایی ناسا توضیح می‌دهد که این اختلاف ناشی از کج بودن محور زمین به میزان ۲۳.۴ درجه نسبت به صفحه مداری سیاره ما در اطراف خورشید است. این شیب باعث می‌شود که در طول سال، نیمکره‌های شمالی و جنوبی به نوبت رو به خورشید قرار بگیرند. در نتیجه، تابستان‌های دو نیمکره با شش ماه اختلاف زمانی رخ می‌دهند؛ تابستان نیمکره شمالی از اواخر ژوئن تا اواخر سپتامبر و تابستان نیمکره جنوبی از اواخر دسامبر تا اواخر مارس به طول می‌انجامد. چرا تابستان‌های نیمکره شمالی طولانی‌ترند؟ یکی دیگر از تفاوت‌های اصلی، در مدت زمان این فصل است. بر اساس داده‌های ناسا، تابستان‌های نیمکره شمالی به‌طور متوسط ۴.۵ روز طولانی‌تر از تابستان‌های نیمکره جنوبی هستند. دلیل این امر، مدار بیضوی شکل زمین به دور خورشید است که باعث می‌شود سرعت مداری سیاره ما ثابت نباشد. زمانی که زمین در اوج مداری (دورترین نقطه از خورشید) قرار دارد، سرعت حرکت آن آهسته‌تر است. این وضعیت دقیقا در طول تابستان نیمکره شمالی رخ می‌دهد. با حرکت کندتر، زمین مسیر طولانی‌تری را در بخش دور از خورشید طی می‌کند و همین امر به طولانی‌تر شدن تابستان در این نیمکره منجر می‌شود. برعکس، در طول تابستان نیمکره جنوبی، زمین در حضیض مداری (نزدیک‌ترین نقطه به خورشید) با سرعت بیشتری حرکت می‌کند و مدت زمان این فصل کوتاه‌تر می‌شود. تابستان‌های نیمکره شمالی گرم‌ترند سومین تفاوت قابل توجه، دمای بالاتر تابستان در نیمکره شمالی است. بر اساس مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۵، به‌طور میانگین، تابستان‌های نیمکره شمالی حدود ۴.۳۵ درجه سانتی‌گراد گرم‌تر از تابستان‌های نیمکره جنوبی هستند. این اختلاف دما به دلیل دو عامل اصلی است: نخست، نسبت بیشتر خشکی به آب در نیمکره شمالی. خشکی‌ها ظرفیت گرمایی کمتری نسبت به آب دارند و در نتیجه با جذب حرارت مشابه، دمایشان سریع‌تر و بیشتر افزایش می‌یابد. بسیاری از مناطق داخلی در نیمکره شمالی به سرعت گرم شده و دمای تابستان بالاتری را تجربه می‌کنند. دوم، وجود جریان‌های اقیانوسی عرض استوایی مانند جریان واژگونی نصف‌النهاری اقیانوس اطلس (AMOC). این جریان‌ها گرما را از نیمکره جنوبی به نیمکره شمالی منتقل می‌کنند که باعث گرم‌تر شدن اقیانوس‌ها و دریاهای شمالی شده و به نوبه خود، خشکی‌های مجاور را نیز گرم می‌کند.
