اینجا پشت صحنه تئاتر نیست

به گزارش گفتمان ما به نقل از خبرگزاری فارس - تلگرام،

اینجا پشت صحنه تئاتر نیست

شاید گاهی فکر کنیم بعضی موقعیت‌ها هنوز از دست این همه نمایش در امان مانده‌اند. مثلاً مجلس ختم.

جایی که آدم‌ها آرام‌تر راه می‌روند، آهسته‌تر حرف می‌زنند، تلفنشان را سایلنت می‌کنند و وقتی وارد می‌شوند، صدایشان را پایین می‌آورند.

همان مجالس ختمی که روزی تبدیل به سیبل انتقاد از مردمی شده بود که هنرمندان عزادار را برای گرفتن سلفی متوقف می‌کردند.

فریاد «اینجا یک نفر مرده است» هم همیشه بر سرشان بلند بود تا شاید احترام متوفی کمی رعایت شود.

حالا در شرایطی که هر روز در فرش قرمز رونمایی از یک اثر سینمایی، در پشت صحنه یک نمایش روی صحنه و حتی در آثار روی صحنه و پرده و نمایش خانگی فیلمی بدون رعایت پوشش قانونی کشور و بدون رعایت عرف جامعه منتشر می‌شود دیگر توقعی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای نظارت بر یک مراسم ختم نیست.

اما وقتی عکس‌های مراسم ختم حمید علیدوستی منتشر شد و سحر دولتشاهی، نگار جواهریان و مهسا حجازی بدون حجاب رسمی در آن مراسم دیده شدند، شاید لحظاتی بعد از آنکه فهمیدید این ویدیو نه از قرش قرمز یک اثر سینمایی است و نه فیلمی تبلیغاتی از پشت صحنه یک تئاتر؛ تعجب کنید که مگر اینجا مراسم ختم نیست. مراسم ختم فردی که روز تشییعش هیچ‌کدام از این سلبریتی‌ها نیامده بودند.

هالیوود سا‌ل‌ها تلاش کرده تا آزادی‌ها بی‌قید فردی را در ساختار عرف جامعه گسترش دهد، اما حتی هالیوود هم در تلاش است تا حداقلی‌های جامعه را نشان دهد تا مورد قبول واقع شود.

«جکی» به کارگردانی پابلو لارائین ساخته سال ۲۰۱۶ داستان زندگی همسر جان‌اف کندی رئیس جمهور ترور شده آمریکا است.

ناتالی پورتمن در این فیلم نقش ژاکلین کندی اوناسیس را دارد، صحنه ختم کندی در این فیلم از زوایای مختلفی اهمیت دارد.

مراسم تشییع جان اف. کندی ناتالی پورتمن در نقش ژاکلین کندی با لباس مشکی کاملاً رسمی و تور مشکی روی سر و صورت در مراسم حضور دارد. این صحنه بازسازی مراسم واقعی تشییع کندی است.

پلان‌های بسیار دیگری را هم می‌توانید پیدا کنید و کنار عکس بگذارید؛ از صحنه مراسم تشییع فیلم پدرخوانده گرفته تا صحنه‌های تشییع سریال این ما هستیم.

پس حتی اگر اینجا آمریکا باشد و وزارت فرهنگش ملاحظه‌ای برای پوشش نداشته باشد و جامعه هر پوششی را بپذیرد، باز هم یک جای این تصاویر می‌لنگد.

شاید همان‌جایی‌که برای این گروه از جامعه انگار هرجا دوربین هست، صحنه است؛ و هرجا صحنه است، باید خودشان را عرضه کنند. فرق نمی‌کند جشنواره باشد یا مراسم ختم. فرق نمی‌کند فرش قرمز باشد یا مجلس سوگ. آن چیزی که باید دیده شود، باز هم خود آنهاست.