اسکلت ما یک کار روزانه طاقت‌فرسا شامل پمپاژ سلول‌های خونی جدید و تازه و خدمت به عنوان یک بانک معدنی برای کلسیم، بالا نگه داشتن سر و جلوگیری از فروپاشی اندام‌ها هنگام سقوط احتمالی در یک گودال را دارد.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Asr Iran،
اسکلت ما یک کار روزانه طاقت‌فرسا شامل پمپاژ سلول‌های خونی جدید و تازه و خدمت به عنوان یک بانک معدنی برای کلسیم، بالا نگه داشتن سر و جلوگیری از فروپاشی اندام‌ها هنگام سقوط احتمالی در یک گودال را دارد. اکنون ما آموخته‌ایم که آنها همچنین می‌توانند به عنوان یک کارخانه شیمیایی عمل کنند که به ما امکان می‌دهند با ظرافت پیر شویم. به گزارش ایسنا، یک مطالعه که به تازگی منتشر شده است، نشان می‌دهد که استخوان‌ها هنگام فشرده شدن، پروتئین‌هایی را آزاد می‌کنند که از سایر بافت‌ها محافظت می‌کنند و توضیح جدیدی برای فواید ورزش با افزایش سن ارائه می‌دهند. البته این یک تکنیک شکنجه نیست. چند حرکت خم کردن پا در هر هفته ممکن است تمام چیزی باشد که برای به دست آوردن مزایای مشابه برای ما نیاز است. محققان در چین دریافته‌اند که اعمال مکرر فشار ملایم به استخوان ساق پای موش‌های مسن، قدرت، هماهنگی و عملکرد آنها را در آزمایش‌های حافظه بهبود می‌بخشد. همچنین میانگین طول عمر آنها را به طور متوسط ۹.۴ درصد یا حدود ۸۰ روز افزایش می‌دهد. این تیم به رهبری دانشمندان دانشگاه پزشکی جنوبی در گوانگژو، نوعی سلول استخوانی به نام استئوسیت‌ها(osteocytes) را که نیروهای مکانیکی را تشخیص می‌دهد، بررسی کردند. این سلول‌ها از یک کانال حساس به فشار مشترک به نام PIEZO1 برای کمک به استخوان‌ها در سازگاری با فعالیت‌های بدنی استفاده می‌کنند. محققان دریافتند که سطح PIEZO1 با گذشت زمان در استخوان موش و انسان کاهش می‌یابد. تخریب شیمیایی کانال در استئوسیت‌های موش بالغ، علائم پیری را بسیار فراتر از اسکلت تسریع می‌کند و بر مغز، کبد و عضلات تأثیر می‌گذارد. این کار، میانگین طول عمر موش‌های ماده را تقریباً 11 درصد و مردان را 13 درصد کاهش داد. این موضوع یک پرسش جذاب را مطرح کرد؛ آیا فشار مکرر بر اسکلت، به عنوان مثال از طریق ورزش می‌تواند به مدیریت علائم پیری کمک کند؟ محققان برای فهمیدن این موضوع از دستگاهی برای اعمال آهنگین یک بار کوچک به استخوان‌های ساق موش‌های بیهوش استفاده کردند که از زمانی که حیوانات نسبتاً پیر بودند، یعنی 20 ماهگی شروع شد. حیوانات آزمایشی نه تنها عمر طولانی‌تری داشتند، بلکه موش‌های تحت درمان نیز بهبودهایی در تنظیم قند خون و ساختار استخوان نشان دادند و نشانگرهای التهاب و پیری در چندین اندام کاهش یافت. این درمان همچنین سیستم ایمنی پیر را به حالت جوان‌تر، از جمله تغییراتی در بافت‌های خون‌ساز مغز استخوان بازگرداند. انتقال پلاسما از موش‌های درمان‌شده به موش‌های پیر دیگر فوایدی داشت که نشان می‌دهد چیزی در گردش خون مسئول این بهبود است. یکی از پیام‌رسان‌های امیدوارکننده، فاکتور مشتق‌شده از اپیتلیوم رنگدانه یا PEDF بود که پروتئینی با اثرات محافظتی در بافت‌های متعدد است. اعمال فشار روی استخوان، سطح گردش خون آن را افزایش داد، در حالی که تزریق این پروتئین، چندین نشانه پیری را کاهش داد و عملکرد شناختی و فیزیکی را در موش‌های مسن‌تر بهبود بخشید. به نظر می‌رسد استخوان‌ها نقش بیشتری در ورزش دارند. این یافته‌ها، تحقیقاتی را که اوایل امسال در مورد ایمپلنت‌های کوچک متشکل از بافت عضلانی خودمنقبض‌شونده منتشر شد، تکمیل می‌کنند. این پیوندها، متابولیسم، تراکم استخوان و سایر معیارهای سلامت را در موش‌ها بهبود بخشیدند و نقش عضلات را در تولید سیگنال‌های شیمیایی که برای سلامتی ما مفید هستند، برجسته کردند. این مطالعات در مجموع نشان می‌دهند که دستگاهی که ما را حرکت می‌دهد، به حفظ ما نیز کمک می‌کند و درک سیگنال‌های آنها در نهایت می‌تواند به افرادی که بیماری یا تحرک محدودشان ورزش را دشوار می‌کند، کمک کند. طبیعتاً قبل از اعلام پیروزی بر پیری، باید چند استخوان را انتخاب کرد. این مطالعه جدید بررسی نکرده است که آیا اعمال فشار روی استخوان، به تنهایی عمر انسان را افزایش می‌دهد یا خیر. ما معمولاً با افزایش سن، کاهش قابل توجهی در PEDF خون خود داریم و به نظر می‌رسد که این پروتئین از غضروف انسانی رشد یافته در آزمایشگاه در برابر آسیب‌های ناشی از آزمایش محافظت می‌کند. البته این به معنای این ادعا نیست که افزایش PEDF افراد را جوان‌تر نگه می‌دارد، حداقل بدون تحقیقات بیشتر نمی‌توان این را گفت. محققان همچنین اذعان می‌کنند که هنوز مشخص نکرده‌اند که آیا PEDF برای اثرات درمان اعمال فشار روی استخوان ضروری است یا خیر، چرا که سایر پروتئین‌ها، تغییرات ایمنی و مسیرهای سیگنالینگ نیز می‌توانند مسئول باشند. همچنین دو بار در هفته اعمال فشار روی استخوان ساق پا، تمام کارهایی را که پیاده‌روی، شنا یا جلسات قدرتی برای بدن انسان انجام می‌دهد، تکرار نمی‌کند. با این وجود، یافته‌ها شواهد محکمی در حمایت از فعال ماندن با افزایش تعداد این روتئین‌ها ارائه می‌دهند. این پژوهش در مجله Cell Metabolism منتشر شده است.
