دنیس سیترونوویچ، رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل نوشت: به نظرم باید میان پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا تمایز قائل شویم.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Entekhab،
دنیس سیترونوویچ، رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل نوشت: به نظرم باید میان پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا تمایز قائل شویم. به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: در بلندمدت، ایران به یک موفقیت راهبردی مهم دست یافته است. موج آبی دموکرات‌ها نشان داد که هر رئیس‌جمهور آینده آمریکا، پیش از آغاز جنگی دیگر علیه تهران، ناگزیر است یک واقعیت را در نظر بگیرد: ایران برای تحمیل هزینه‌های اقتصادی و سیاسی سنگین به واشنگتن، نیازی به شکست نظامی ایالات متحده ندارد. مختل کردن بازارهای جهانی انرژی، افزایش قیمت بنزین و بالا بردن هزینه‌های زندگی شهروندان عادی آمریکا، در نهایت می‌تواند پیامدهای سیاسی ویرانگری به همراه داشته باشد. با آغاز به کار کنگره جدید در ماه ژانویه، فشارها برای پایان دادن به جنگ به‌طور قابل‌توجهی افزایش خواهد یافت. دموکرات‌ها تلاش خواهند کرد با استفاده از ابزارهای نظارتی کنگره و محدودیت‌های بودجه‌ای، ترامپ را تحت فشار قرار دهند؛ هرچند توانایی آن‌ها برای متوقف کردن عملیات نظامی مطلق نخواهد بود. درس سیاسی این جنگ ممکن است برای سال‌ها بر سیاست آمریکا در قبال ایران تأثیر بگذارد. اما در کوتاه‌مدت، شرایط ممکن است در واقع خطرناک‌تر شود. تهران در پی نتایج انتخابات احساس قدرت بیشتری می‌کند. ایران انگیزه چندانی برای دادن امتیازات عمده ندارد؛ به‌ویژه در موضوعاتی مانند تنگه هرمز، دارایی‌های مسدودشده ایران و توانایی این کشور برای صادرات نفت. ایران پیش از انتخابات نیز حاضر به تسلیم نبود و اکنون قطعاً دلیلی برای چنین کاری ندارد. این وضعیت ترامپ را با چند گزینه دشوار روبه‌رو می‌کند. او می‌تواند بدون دستیابی به توافقی معنادار از جنگ کنار بکشد، اما چنین اقدامی به‌سختی می‌تواند به‌عنوان پیروزی جلوه داده شود. او می‌تواند بخشی از خواسته‌های ایران درباره تنگه هرمز را بپذیرد تا مسیر مذاکرات هسته‌ای باز شود. یا می‌تواند به کارزار فشار فعلی ادامه دهد، به این امید که تهران سرانجام کوتاه بیاید. مشکل گزینه سوم این است که شرایط کنونی ثابت و بدون تغییر نیست؛ بلکه با یک رویارویی نظامی مستمر مواجه هستیم که ظرفیت قابل‌توجهی برای تشدید تنش‌ها دارد. حملات ایران به نفتکش‌ها و به‌دنبال آن، حملات مکرر آمریکا در داخل خاک ایران، چرخه‌ای خطرناک از اقدام و تلافی‌جویی ایجاد کرده است. هر شب حملات بیشتر آمریکا، احتمال واکنش شدیدتر ایران را افزایش می‌دهد. احتمال گسترش حملات به زیرساخت‌های انرژی منطقه، از جمله حمله اخیر به میدان گازی خورمور، بُعد دیگری به این خطر افزوده است. در همین حال، تمرکز گسترده نیروهای نظامی آمریکا در منطقه، احتمال دیگری را مطرح می‌کند: شاید ترامپ در حال آماده‌سازی برای یک تشدید تنش نهایی باشد؛ به این امید که یک حمله قدرتمند یا ایران را به پذیرش توافق وادار کند، یا به او اجازه دهد پیروزی خود را اعلام کرده و به جنگ پایان دهد. اما اگر ایران به‌جای تسلیم شدن، با تشدید بیشتر تنش‌ها پاسخ دهد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ این پرسش اساسی است که واشنگتن هنوز پاسخی برای آن ندارد. خطر محاسبه اشتباه ایران نیز وجود دارد. تهران ممکن است پیروزی دموکرات‌ها را نشانه‌ای از محدودتر شدن آزادی عمل ترامپ تلقی کند و در نتیجه، تمایل او به استفاده از قدرت نظامی را دست‌کم بگیرد. هم‌زمان، ترامپ نیز ممکن است تصور کند که یک حمله بزرگ دیگر می‌تواند اهرم فشار آمریکا را احیا کند، بی‌آنکه به یک درگیری گسترده‌تر منجر شود. هر دو فرض می‌توانند به‌شدت خطرناک و اشتباه از آب درآیند. نتانیاهو نیز همچنان یکی دیگر از عوامل مهم این معادله است. اگرچه او از نظر سیاسی تضعیف شده، اما همچنان نخست‌وزیر اسرائیل است و به فشار آوردن بر ترامپ برای انجام اقدامات نظامی بیشتر ادامه می‌دهد و حمایت اسرائیل از دور جدیدی از عملیات نظامی را پیشنهاد می‌کند. او همچنین می‌داند که تغییر دولت در اسرائیل می‌تواند این فرصت را از بین ببرد. و این ما را به تناقض محوری ماجرا می‌رساند: موفقیت سیاسی ایران در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا ممکن است در واقع خطر تشدید نظامی تنش‌ها پیش از ماه ژانویه را افزایش دهد. انتخابات ممکن است روند پایان سیاسی جنگ را تسریع کرده باشد، اما احتمال وقوع یک رویارویی نهایی و بالقوه ویرانگر را از بین نبرده است. ترامپ همچنان به دستاوردی نیاز دارد که بتواند آن را به‌عنوان پیروزی معرفی کند. ایران تسلیم نخواهد شد. و چرخه روزانه حملات و اقدامات تلافی‌جویانه، کنترل روند تشدید تنش‌ها را برای هر دو طرف دشوارتر می‌کند. جنگ ممکن است از نظر سیاسی به پایان خود نزدیک شده باشد، اما خطرناک‌ترین مرحله نظامی آن هنوز می‌تواند در پیش باشد.
