درمان با تستوسترون به «مه مغزی» یائسگی کمک نمی‌کند

به گزارش گفتمان ما به نقل از Mehr News،

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیسن نت، محققان اخیراً گزارش دادند که هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد مصرف هورمون تستوسترون، توانایی زنان را در یافتن کلیدهای گم شده، به خاطر سپردن کلمه‌ای که جستجو می‌کنند یا یادآوری قرار ملاقاتی که از ذهنشان رفته است، بهبود می‌بخشد. «ایمی اسپکتور»، محقق ارشد و مدیر آزمایشگاه ذهن یائسگی دانشگاه کالج لندن، در یک بیانیه خبری گفت: «رسانه‌های اجتماعی مملو از ادعاهایی است که تستوسترون حافظه و مه مغزی را بهبود می‌بخشد و ما از بسیاری از زنان می‌شنویم که به طور خاص برای مدیریت این علائم در دوران یائسگی تستوسترون مصرف می‌کنند.» اما محققان دریافتند که بررسی داده‌های جمع‌آوری‌شده از سه آزمایش بالینی قبلی شامل ۲۴۴ زن یائسه، هیچ بهبودی در برنامه‌ریزی، یادگیری یا حافظه هنگام مصرف تستوسترون نشان نداده است. اسپکتور گفت: «اگرچه ممکن است شواهدی برای این موضوع در زنان قبل از یائسگی وجود داشته باشد، اما نمی‌توانیم بدون شواهد بیشتر ادعا کنیم که تستوسترون باعث بهبود شناخت در دوران یائسگی می‌شود. تحقیقات بیشتری برای درک هرگونه ارتباط بین تستوسترون و سلامت مغز مورد نیاز است.» این نتایج پس از مطالعه‌ای منتشر شد که درمان تستوسترون مرتبط با یائسگی را با افزایش خطر حمله قلبی، سکته مغزی و سایر مشکلات قلبی مرتبط می‌دانست. یائسگی زمانی است که دوره‌های ماهیانه یک زن به دلیل کاهش سطح هورمون متوقف می‌شود، که معمولاً بین سنین ۴۵ تا ۵۵ اتفاق می‌افتد. این امر با شکایات شناختی در بین زنان مرتبط است که اغلب به عنوان «مه مغزی» توصیف می‌شوند. برای بررسی جدید، محققان داده‌های آزمایش‌های بالینی قبلی مربوط به تستوسترون و یائسگی را تجزیه و تحلیل کردند. به بسیاری از شرکت‌کنندگان در مطالعه تستوسترون داده شد و سپس با زنانی که دارونما دریافت کردند مقایسه شدند. نتایج هیچ بهبود آماری معنی‌داری در عملکرد مغز در بین زنانی که تستوسترون مصرف می‌کردند، نشان نداد. محققان گفتند، با این حال، این می‌تواند به این دلیل باشد که تستوسترون به عنوان یک درمان به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته است. «الکساندرا فالکنر»، محقق ارشد از دانشگاه کالج لندن، در یک بیانیه خبری گفت: «بررسی ما نشان داد که شواهد موجود برای تعیین تأثیر درمان با تستوسترون بر شناخت در زنان در دوران گذار به یائسگی و پس از یائسگی محدود و ناکافی است.»