در کنار بحث‌های مربوط به ساخت بمب اتم، فضای مجازی و رسانه‌ای با خبر دیگری درباره احتمال حمله اتمی نیز دست‌وپنجه نرم می‌کند.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Khabar Online،
در کنار بحث‌های مربوط به ساخت بمب اتم، فضای مجازی و رسانه‌ای با خبر دیگری درباره احتمال حمله اتمی نیز دست‌وپنجه نرم می‌کند. اظهارات تازه احمد بخشایش اردستانی، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس، در گفت‌وگو با خبرآنلاین درباره تهیه کلیپ‌های آموزشی برای مردم جهت مواجهه با مواد رادیواکتیو، بار دیگر پرسش این را پیش کشیده است که آیا خطر حمله هسته‌ای به ایران جدی است یا آنچه در فضای سیاسی و رسانه‌ای مطرح می‌شود، بیش از آنکه نشانه یک تصمیم نظامی باشد، بخشی از جنگ روانی آمریکا است؟
حمله اتمی به ایران، برخلاف تصویری که گاهی در فضای رسانه‌ای از قدرت نظامی آمریکا ترسیم می‌شود، تصمیمی نیست که رئیس‌جمهور این کشور بتواند بدون محاسبه پیامدهای آن اتخاذ کند. واشنگتن ممکن است در مقاطع مختلف از حمله گسترده، نابودی زیرساخت‌ها یا وارد کردن ضربات سنگین نظامی سخن بگوید، اما میان این تهدیدها و به‌کارگیری سلاح هسته‌ای فاصله‌ای اساسی وجود دارد. با وجود همه تنش‌ها و تهدیدهای دونالد ترامپ، کاخ سفید هیچ‌گاه تهدید رسمی و صریحی به استفاده از بمب اتم علیه ایران مطرح نکرده است. زمانی که در ۲۳ آوریل ۲۰۲۶ خبرنگاری مستقیماً از ترامپ پرسید آیا حاضر است علیه ایران از سلاح هسته‌ای استفاده کند، او پاسخ داد: «نه، استفاده نمی‌کنم» و اضافه کرد که سلاح هسته‌ای نباید از سوی هیچ کشوری به کار گرفته شود. ترامپ در ۳۱ اوت نیز بار دیگر استفاده از سلاح هسته‌ای علیه ایران را رد کرد و گفت دلیلی برای چنین اقدامی وجود ندارد.
پشت این مواضع ترامپ درباره تهدید ایران، محاسبات قدرت بازدارندگی تهران قرار دارد. مسئله فقط هزینه انسانی و اخلاقی استفاده از سلاحی با قدرت تخریب گسترده نیست؛ مسئله مهم‌تر، پیامدهایی است که چنین اقدامی می‌تواند برای آمریکا به دنبال داشته باشد. ایران بارها اعلام کرده است که هرگونه تجاوز نظامی را بدون پاسخ نخواهد گذاشت و دامنه پاسخ را به محل حمله محدود نمی‌داند. در هفته‌های اخیر وقتی ارتش آمریکا از احتمال استفاده از «مادربمب‌ها» صحبت کرد، واکنش ایران با یادآوری امکان پاسخ از طریق «پدر موشک‌ها» باعث شد این کلیدواژه دیگر در ادبیات آمریکایی‌ها استفاده نشود.
