زن بیچاره مشک سنگین آب را به دوش میکشید و نفسنفسزنان به سوی خانهاش میرفت.
به گزارش گفتمان ما به نقل از خبرگزاری فارس - تلگرام،
ترازوی انصاف
زن بیچاره مشک سنگین آب را به دوش میکشید و نفسنفسزنان به سوی خانهاش میرفت. در راه، مردی ناشناس به او برخورد، مشک را از دوشش گرفت و خود تا خانه برایش برد. کودکان خردسال زن که چشم به در دوخته بودند، با باز شدن در، مرد مهربانی را دیدند که بار مادرشان را بر دوش گرفته است.
مرد ناشناس مشک را بر زمین گذاشت و با دلسوزی پرسید: «پیداست که سرپرستی نداری که خودت بارکشی میکنی؛ چه بر سرت آمده که اینگونه بیکس ماندهای؟ » زن با اندوه پاسخ داد: «شوهرم سرباز بود؛ علی بن ابیطالب او را به یکی از مرزها فرستاد و در آنجا کشته شد. اکنون من ماندهام و این چند طفل یتیم.»
مرد ناشناس چیزی نگفت، سر به زیر انداخت، خداحافظی کرد و رفت؛ اما تمام آن روز فکر آن زن و بچههایش آرامش نگذاشت و شب را تا صبح چشم بر هم نگذاشت. سپیدهدم، زنبیلی برداشت، مقداری گوشت، آرد و خرما در آن ریخت و یکسره به درِ همان خانه رفت و در زد.
زن از پشت در پرسید: «کیستی؟ »
مرد گفت: «همان بندهٔ خدای دیروزی هستم که مشک آب را آوردم؛ مقداری خوراکی برای بچهها آوردهام.» زن در را گشود و دعا کرد: «خدا از تو راضی باشد و میان ما و علی بن ابیطالب نیز خودِ خدا داوری کند! »
مرد ناشناس با اجازه وارد شد و گفت: «من میخواهم ثواب و پاداش بیشتری ببرم؛ یا خمیرکردن آرد و پختن نان را به من بسپار، یا نگهداشتن و سرگرم کردن بچهها را.» زن پختن نان را بر عهده گرفت و مرد مشغول بازی و آرامکردن کودکان گرسنه شد.
همین که نان و غذا آماده شد، مرد ناشناس با دستان خویش تکههای نان و گوشت را در دهان کودکان میگذاشت و هر لقمه که میداد با مهربانی میگفت: «فرزندانم! علی را حلال کنید اگر در حق شما کوتاهی کرده است! »
در همین هنگام، یکی از زنان همسایه وارد خانه شد و با دیدن چهرهٔ آن مرد فریاد برآورد: «وای بر تو! مگر او را نمیشناسی؟ این امیرالمؤمنین، علی بن ابیطالب است! »
زن با شنیدن این نام سخت شرمنده شد، پیش دوید و گفت: «ای امیرالمؤمنین، از گستاخی و شکایت من درگذر و مرا ببخش! »
امام علی(ع) با چشمانی اشکبار فرمودند: «نه، این تویی که باید مرا ببخشی و حلال کنی که از حال تو و یتیمانت بیخبر مانده بودم! » #حکایت



