دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده شورای آتلانتیک نوشت: دلایل قانع‌کننده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد دولت دونالد ترامپ ممکن است تمایلی به پیوستن به کارزار نظامی عربستان سعودی علیه حوثی‌ها نداشته باشد و ترجیح دهد به‌جای مداخله مستقیم، دیگر بازیگران منطقه‌ای، از جمله اسرائیل و احتمالاً سوریه، را به ایفای نقشی پررنگ‌تر تشویق کند.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Entekhab،
دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده شورای آتلانتیک نوشت: دلایل قانع‌کننده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد دولت دونالد ترامپ ممکن است تمایلی به پیوستن به کارزار نظامی عربستان سعودی علیه حوثی‌ها نداشته باشد و ترجیح دهد به‌جای مداخله مستقیم، دیگر بازیگران منطقه‌ای، از جمله اسرائیل و احتمالاً سوریه، را به ایفای نقشی پررنگ‌تر تشویق کند. به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: نخست، واشنگتن پیش‌تر این مسیر را پیموده است. ایالات متحده به‌خوبی می‌داند جنگیدن با حوثی‌ها به چه معناست: رویارویی با سازمانی بسیار تاب‌آور، برخوردار از انگیزه‌های ایدئولوژیک، دارای توانمندی‌های نظامی راهبردی، با محدودیت‌های اندک و چیزهای نسبتاً کمی برای از دست دادن. رویارویی‌های پیشین، خطرات جدی پیش روی نیروهای دریایی آمریکا را نشان داده‌اند؛ از جمله مواردی که در آن‌ها ناوهای هواپیمابر آمریکایی با تهدیدهایی بالقوه فاجعه‌بار مواجه شدند. دوم، دخالت مستقیم آمریکا تقریباً به‌طور قطع حملات تلافی‌جویانه حوثی‌ها علیه دارایی‌ها و تجمعات نیروهای نظامی ایالات متحده، چه در دریا و چه در خشکی، را در پی خواهد داشت. در عمل، واشنگتن در مقطعی بسیار حساس، جبهه دیگری را به روی خود خواهد گشود. سوم، مداخله آمریکا دقیقاً چه دستاوردی خواهد داشت؟ به‌احتمال زیاد، نیروی هوایی به‌تنهایی نمی‌تواند نتیجه‌ای قاطع رقم بزند؛ به‌ویژه با توجه به محدودیت‌های جدی نیروهای زمینی مورد حمایت عربستان در یمن. بدون یک کارزار زمینی معتبر و مؤثر، حتی حملات گسترده آمریکا نیز ممکن است توانمندی‌های حوثی‌ها را تضعیف کند، بی‌آنکه توازن نظامی را به‌طور بنیادین تغییر دهد. چهارم، اطلاعات و توان اطلاعاتی همچنان چالشی بزرگ است. با وجود قابلیت‌های عملیاتی فوق‌العاده ارتش آمریکا، واشنگتن در ایجاد تصویر اطلاعاتی لازم برای از بین بردن نظام‌مند زیرساخت‌های نظامی حوثی‌ها با دشواری مواجه بوده است. دلیل چندانی وجود ندارد که تصور کنیم آغاز یک کارزار هوایی دیگر، ناگهان نتایجی قاطع به همراه خواهد داشت. پنجم، ایران همچنان اولویت راهبردی اصلی دولت آمریکاست. گشودن یک جبهه نظامی بزرگ دیگر علیه حوثی‌ها، توجه، منابع و توانمندی‌های نظامی واشنگتن را از تلاش‌هایش برای اعمال فشار بر تهران و آمادگی برای تشدید احتمالی درگیری با خود ایران منحرف خواهد کرد. ششم، قیمت انرژی اهمیت دارد. گسترش جنگ علیه حوثی‌ها احتمالاً تهدیدها علیه کشتیرانی منطقه‌ای و زیرساخت‌های انرژی را تشدید خواهد کرد و قیمت نفت را بیش از پیش افزایش می‌دهد؛ آن هم درست در زمانی که دولت آمریکا در تلاش است قیمت‌ها را کاهش دهد. در نهایت، بعید است تشدید تنش‌ها به مرزهای یمن محدود بماند. یک مداخله نظامی گسترده آمریکا می‌تواند شبه‌نظامیان شیعه عراقی را به گسترش مشارکت خود در درگیری تشویق کند؛ اقدامی که ممکن است نیروهای آمریکایی در اردن و مناطق دیگر را در معرض تهدید قرار دهد. آنچه با هدف کمک به عربستان سعودی آغاز می‌شود، می‌تواند به‌سرعت به رویارویی بسیار گسترده‌تری در سطح منطقه تبدیل شود. با در نظر گرفتن این ملاحظات، تعجب نخواهم کرد اگر برخی مقام‌های واشنگتن به‌طور فزاینده‌ای این پرسش را مطرح کنند که آیا اکنون واقعاً زمان مناسبی برای بررسی ازسرگیری مذاکرات با حوثی‌هاست یا باید کارزار نظامی دیگری علیه آن‌ها آغاز شود. اما در اینجا یک معضل راهبردی جدی وجود دارد. نمی‌توان وضعیت روزبه‌روز دشوارتر عربستان سعودی را نادیده گرفت. ریاض شریک مهم آمریکا به شمار می‌رود و پیروزی حوثی‌ها، یا دستیابی به توافقی سیاسی که تحت فشار نظامی بر عربستان تحمیل شود و عمدتاً مطابق با خواسته‌های حوثی‌ها باشد، دستاوردی راهبردی و عظیم برای ایران و محور گسترده‌تر مقاومت خواهد بود. این چالش اصلی پیش روی واشنگتن است: مداخله مستقیم، خطر کشاندن ایالات متحده به جنگی دیگر در خاورمیانه را به همراه دارد؛ جنگی پرهزینه که ممکن است به نتیجه‌ای قاطع نیز نرسد. در مقابل، عدم مداخله می‌تواند به حوثی‌ها اجازه دهد قدرتمندتر از گذشته ظاهر شوند و اعتبار مشارکت‌های منطقه‌ای آمریکا را تضعیف کند. بنابراین، دولت ترامپ با انتخاب میان گزینه‌هایی مواجه است که هیچ‌یک جذاب نیستند. همان‌طور که رویارویی‌های پیشین با حوثی‌ها نشان داده‌اند، برتری نظامی لزوماً به معنای موفقیت راهبردی نیست.
