دنیس سیترونوویچ، رئیس سابق میز ایران در سازمان اطلاعات نظامی اسرائیل، گفت: تا زمانی که محاصره دریایی آمریکا ادامه داشته باشد و توافقی حاصل نشود، اجتناب از تشدید بیشتر تنشها بهتدریج دشوارتر خواهد شد.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Entekhab،
دنیس سیترونوویچ، رئیس سابق میز ایران در سازمان اطلاعات نظامی اسرائیل، گفت: تا زمانی که محاصره دریایی آمریکا ادامه داشته باشد و توافقی حاصل نشود، اجتناب از تشدید بیشتر تنشها بهتدریج دشوارتر خواهد شد. او دو مسیر روشن برای کاهش تنش را دستیابی به توافق از طریق مذاکره یا تصمیم آمریکا برای لغو محاصره دریایی عنوان کرد.
سیترونوویچ ادامه داد: به نظر میرسد ایران در حال دنبال کردن راهبردی مبتنی بر تشدید تنشِ عامدانه و حسابشده است. هدف لزوماً آغاز یک جنگ تمامعیار نیست، بلکه افزایش تدریجی هزینههای نظامی، اقتصادی و سیاسیِ تداوم محاصره است. الگوی این اقدامات هر روز روشنتر میشود: از حمله به نفتکشهای در حال عبور از تنگه هرمز تا حمله به شناورهایی که در لنگرگاه مستقر هستند؛ از حملات موشکی تا عملیات کماندویی؛ و از حمله به پایگاههای آمریکا در بحرین تا گسترش حملات به کویت که بنا بر گزارشها، ابتدا با پهپاد آغاز شده و سپس به استفاده از موشک رسیده است.
وی تأکید کرد: در توجیه رسمی ایران برای اقداماتش، تغییر قابلتوجهی مشاهده میشود. در ابتدا، اقدامات تلافیجویانه ایران در چارچوب پاسخ به حملات مستقیم آمریکا توجیه میشد. اما اکنون تهران بیش از پیش، نقض حریم هوایی و حاکمیت خود را بهعنوان مبنایی برای انجام اقدامات نظامی بیشتر مطرح میکند. این رویکرد دامنه حوادثی را که ایران میتواند برای توجیه اقدامات تلافیجویانه به آنها استناد کند، گسترش میدهد و حتی بدون وقوع حمله مستقیم جدید از سوی آمریکا، مسیرهای بیشتری برای تشدید تنش ایجاد میکند.
رئیس سابق میز ایران در سازمان اطلاعات نظامی اسرائیل خاطرنشان کرد: این وضعیت دولت آمریکا را با معضل فزایندهای روبهرو میکند. واکنش محدود ممکن است تهران را به پیشروی بیشتر تشویق کند، در حالی که واکنش نظامی شدیدتر خطر شتاب بخشیدن به همان روند تشدید تنشهایی را در پی دارد که آمریکا در تلاش برای مهار آنهاست. نکته اصلی ساده است: این حوادث، رویدادهایی منفرد و جدا از یکدیگر نیستند. آنها بازتابدهنده الگویی قابلشناسایی از تشدید تنشها هستند که از تقابل راهبردیِ حلنشده میان دو طرف سرچشمه میگیرد. تا زمانی که محاصره ادامه داشته باشد، ایران انگیزه دارد هزینههای حفظ و تداوم آن را افزایش دهد.
او اضافه کرد: بزرگترین خطر لزوماً این نیست که یکی از دو طرف خواهان جنگی تمامعیار باشد؛ بلکه خطر اصلی این است که هر دو طرف تصور کنند میتوانند روند تشدید تنشها را کنترل کنند، تا اینکه یک حادثه خلاف این تصور را ثابت کند.

