ماشالله شمسالواعظین به روزنامه اعتماد گفت: ^واقعیت موجود با آنچه در واشنگتن میگذرد، تفاوت فاحشی دارد.
به گزارش گفتمان ما به نقل از ILNA،
ماشالله شمسالواعظین به روزنامه اعتماد گفت: ^واقعیت موجود با آنچه در واشنگتن میگذرد، تفاوت فاحشی دارد. خبرها حاکی از آن است که چین همچنان با روشهای پیچیده و پنهانی، از جمله شکستن محاصره دریایی و استفاده از کشتیهای کوچک، نفت ایران را دریافت میکند. *واشنگتن در تلاش است تا با دادن وعدههای مساعد، پکن را متقاعد کند که ظرفیتهای جایگزین برای تامین نیازهای انرژی چین ایجاد خواهد کرد. اما سوال اصلی اینجاست: «مابهازای» این معامله چیست؟ باید پرسید ایالات متحده چه وعده استراتژیکی میتواند به پکن یا مسکو بدهد که آنها حاضر شوند همکاری راهبردی خود با تهران را قربانی کنند؟ آیا در موضوع تایوان تحولی رخ خواهد داد؟ آیا امریکا حاضر است در قبال قطع خرید نفت ایران توسط چین، حمایتهای خود از تایوان را متوقف کند؟ ^چنین دادوستدی، فراتر از سطح روابط دوجانبه است و به مسائل ژئوپلیتیک بین قدرتها برمیگردد. تا این لحظه هیچ گزارش، تحلیل یا حتی نشانهای مبنی بر اینکه چین یا روسیه حاضر باشند چنین هزینهای را بپردازند، وجود ندارد. چین به سادگی میتواند استدلال کند که خرید نفت توسط شرکتهای خصوصی و پالایشگاههای مستقل صورت میگیرد و ربطی به دولت چین ندارد. در مورد روسیه، مساله پیچیدهتر است؛ مسکو درگیر جنگی است که فقط با اوکراین نیست، بلکه با تسلیحات ناتو و اروپا میجنگد. بنابراین در فضای فعلی دیپلماسی، بسیار بعید است که توافق استراتژیکی بین واشنگتن، پکن و مسکو علیه تهران شکل بگیرد. *ایالات متحده در ارتباط با ایران، تقریبا به «سقف نهایی» ظرفیتهای فشار خود رسیده است. وقتی میگوییم سقف نهایی، منظورمان این است که جز گزینههای غیرمتعارف و ویرانگر (مانند حملات اتمی)، واشنگتن عملا ابزار خالی یا «رو نشدهای» در اختیار ندارد. در واقع جایگاهی که ایران امروز به دست آورده ناشی از قدرت درونی کشورمان است نه تکیه به چین یا روسیه یا هر قدرت دیگری. امریکاییها هر کاری که میتوانستند، انجام دادهاند.


