تپش شدید قلب، عرق کردن کف دست و پیچش مبهم در شکم درست قبل از یک سخنرانی سرنوشتساز، کنکور یا مصاحبه شغلی، در نگاه بیشتر مردم یک اختلال و زنگ خطر تلقی میشود.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Asr Iran،
تپش شدید قلب، عرق کردن کف دست و پیچش مبهم در شکم درست قبل از یک سخنرانی سرنوشتساز، کنکور یا مصاحبه شغلی، در نگاه بیشتر مردم یک اختلال و زنگ خطر تلقی میشود. توصیه سنتی اطرافیان همیشه یک چیز تکراری بوده است: یک نفس عمیق بکش و آرام باش. به گزارش یک پزشک، یافتههای جدید روانشناسی نشان میدهد این هدفگذاری از ریشه اشتباه است. کسانی که زیر فشار سنگین بهترین عملکرد را دارند، برانگیختگی فیزیکی مشابه بقیه را حس میکنند، اما تفاوت بزرگ آنها در شیوه تعبیر و تفسیر نشانههای بدنی نهفته است. شناخت دقیق یک حالت عاطفی و هدایت آن به سمت هدفی مفید، دقیقاً هسته مرکزی مفهومی است که روانشناسان آن را هوش هیجانی (Emotional Intelligence) نامیدهاند. سال ۱۹۹۰ پیتر سالووی (Peter Salovey) و جان مایر (John Mayer) این مفهوم را مجموعهای از توانمندیها تعریف کردند که شامل شناسایی هیجانها و استفاده هوشمندانه از آنها برای بهبود تفکر و عملکرد اجرایی است. تحقیقات ۱۵ سال اخیر روی مقوله استرس، این تعریف تئوریک را وارد آزمونهای دشوار و عینی کرده است. ایده کلی این است که مقدار ملایمی از استرس بازدهی ما را بالا میبرد، به این مفهوم، قانون یرکس دادسون (Yerkes-Dodson law) گفته میشود. یک نمودار به شکل U وارونه را تصور کنید؛ جایی که بازدهی با افزایش برانگیختگی اوج میگیرد و با عبور از یک نقطه بحرانی، ناگهان سقوط میکند. پایههای این فرضیه قدیمی به آزمایشی در سال ۱۹۰۸ برمیگردد که رابرت یرکس (Robert Yerkes) و جان دادسون (John Dodson) روی تعداد انگشتشماری موش انجام دادند. موشها باید یاد میگرفتند از ورود به جعبهای که شوک الکتریکی وارد میکرد فرار کنند. منحنی کلاسیک مشهور فقط در یکی از سه آزمایش آنها مشاهده شد و پژوهشگران در آن روزگار هرگز استرس را طبق استانداردهای علمی امروزی اندازهگیری نکرده بودند. مارتین کوربت (Martin Corbett) در مقالهای تحلیلی در سال ۲۰۱۵ استدلال کرد که این مفهوم با گذر زمان از یک مشاهده آزمایشگاهی محدود به سطح یک باور عامیانه تغییر ماهیت داده است. نویسندگان بعدی بدون اعتبارسنجی دقیق، رفتار چند موش در مواجهه با برق را به استرس انسان در محیط کار تعمیم دادند. اما بازخوانی جدید علمی نشان میدهد به جای جستجوی وسواسگونه برای پیدا کردن مقدار دقیق و معتدل استرس، شیوه معنا کردن برانگیختگی فیزیولوژیک است که تعیین میکند، پاسخ مناسبی به استرس میدهیم یا خیر. یکی از درخشانترین پژوهشها در این حوزه توسط جرمی جیمیسون (Jeremy Jamieson)، پژوهشگر دانشگاه هاروارد، همراه با وندی بری مندز (Wendy Berry Mendes) اجرا شد. محققان گروهی از دانشجویان متقاضی آزمون جیآرای (GRE) را که پیششرط ورود به دورههای تحصیلات تکمیلی آمریکا است گرد هم آوردند تا تاثیر بازتعریف علائم بدنی را در یک آزمون واقعی بسنجند. پیش از آغاز آزمون آزمایشی، به نیمی از شرکتکنندگان آموزش داده شد که احساس نگرانی و تنش در جلسه امتحان بازدهی را خراب نمیکند، بلکه اکسیژنرسانی به مغز را بیشتر میکند. به آنها گفته شد در صورت حس کردن تپش قلب، به یاد بیاورند که بدن در حال تدارک انرژی برای آنهاست. گروه دوم هیچ دستورالعملی دریافت نکردند و با همان الگوهای فکری مرسوم سر جلسه نشستند. داوطلبانی که پیام ارزیابی مجدد شناختی (Cognitive Reappraisal) را دریافت کرده بودند، در بزاق دهان نشانگرهای بالاتری از ترشح هورمونهای تحریککننده سیستم عصبی سمپاتیک نشان دادند، اما در کمال ناباوری نمره بخش ریاضی آنها بسیار بالاتر شد. این دستاورد در محیط آزمایشگاه نماند؛ وقتی یک تا ۳ ماه بعد کارنامه رسمی GRE شرکتکنندگان بررسی شد، همان داوطلبان دوباره در ریاضی نمرات بالاتری نسبت به گروه مقایسه ثبت کردند. تیم تحقیقاتی جیمیسون در بررسیهای تکمیلی الگوهای سیستم قلبی عروقی را حین سخنرانی عمومی ثبت کردند. افرادی که پاسخ استرس را یاریرسان میدانستند، جریان خون کارآمدتری داشتند؛ بطنهای قلب خون بیشتری پمپاژ میکردند و عروق خونی محیطی منقبض نمیشدند. این وضعیت بیولوژیک دقیقاً پاسخی است که بدن هنگام پذیرش چالش (Challenge State) بروز میدهد، برعکس انقباض رگها که نشانه احساس تهدید و خطر است. پژوهشی در سال ۲۰۲۲ روی دانشجویان کالج نشان داد یک آموزش کوتاه چنددقیقهای درباره فواید فعالسازی بدن، اضطراب آزمونهای ریاضی را مهار میکند، نمرات امتحانات پایانترم را ارتقا میدهد و به شکل چشمگیری مانع از انصراف دانشجویان از واحدهای دشوار میشود. آلیسون وود بروکس (Alison Wood Brooks) از مدرسه کسبوکار هاروارد، زاویه سادهتری از این ماجرا را هدف گرفت. بررسیهای مقدماتی او در سال ۲۰۱۴ نشان داد باور غالب میان انسانها این است که بهترین راهحل برای مهار استرس پیش از اجرا، تلاش برای آرام کردن ذهن و بدن است. این همان تله فکری بزرگی است که انرژی درونی فرد را هدر میدهد. بروکس داوطلبان را در شرایط دشواری مثل خواندن آهنگ جلوی جمع، سخنرانی بداهه و حل مسائل پیچیده هوش قرار داد. قبل از شروع آزمون، از یک دسته خواسته شد جمله ساده «من هیجانزده هستم» را با صدای بلند بگویند. دسته دوم عبارت «من آرام هستم» را تکرار کردند و دسته سوم هیچ جملهای بر زبان نیاوردند تا نقش تلقین کلامی در تغییر فیزیولوژی بررسی شود. کسانی که وضعیت درونی خود را با برچسب هیجان مثبت نامگذاری کردند، در تمام آزمونها اجرای چشمگیرتری داشتند. اجرای موسیقی آنها کوکتر و دقیقتر بود و سخنرانیهایشان از سوی داوران بسیار متقاعدکنندهتر، بااعتمادبهنفستر و مسلطتر ارزیابی شد. نکته ظریف آزمایش اینجا بود که بیان عبارت من هیجانزده هستم باعث نشد اضطراب افراد ناپدید شود؛ بلکه زاویه دید آنها از تمرکز بر شکست احتمالی به سمت فرصت موفقیت چرخید. علت کارایی این تغییر برچسب در فیزیولوژی اعصاب نهفته است. اضطراب شدید و هیجان عمیق هر دو حالتهایی با انرژی و برانگیختگی بالا هستند و ضربان قلب، تنفس سریع و جریان آدرنالین در هر دو وضعیت یکسان است. تلاش برای آرام شدن نیازمند یک سقوط ناگهانی از سطح برانگیختگی بالا به سطح پایین است که مغز در چند ثانیه توانایی انجام آن را ندارد؛ اما تغییر برچسب، انرژی بالای موجود را دستنخورده نگه میدارد و فقط مفهوم آن را بازنویسی میکند. پژوهشگران حوزه روانشناسی سلامت زاویه دیگری را هم واکاوی کردهاند که به چارچوب ذهنی افراد مربوط است. آلیا کروم (Alia Crum) به همراه پیتر سالووی و شان آکور (Shawn Achor) در سال ۲۰۱۳ مقیاسی برای سنجش طرز فکر نسبت به استرس (Stress Mindset) طراحی کردند تا مشخص شود افراد استرس را عاملی ناتوانکننده میدانند یا بستری برای رشد شخصیتی. در آزمایشی میدانی در موسسه مالی UBS، کارکنان ویدیوهای کوتاهی تماشا کردند که شواهد علمی پیرامون اثرات استرس بر بهبود سلامت و تمرکز ذهنی را تشریح میکرد. افرادی که نگرش استرس به عنوان فرصت ارتقا را درونی کردند، سلامت روانی پایدارتر و بازدهی کاری بالاتری نشان دادند. در آزمایشگاه نیز ترشح هورمون کورتیزول در بزاق این افراد به جای جهشهای مخرب و جهشی، الگویی ملایم داشت و میل آنها به دریافت بازخورد سازنده دوچندان شده بود. پیادهسازی این رویکرد علمی در لحظات نفسگیر زندگی نیازمند برداشتن چند گام پیوسته است: – رصد نشانههای بدنی بدون سرکوب آنها؛ ضربان تند قلب و تنفس عمیق در واقع ابزار بیولوژیک هوشمندی هستند که اکسیژن و گلوکز خالص را به عضلات و قشر پیشپیشانی مغز میرسانند تا در کسری از ثانیه تصمیمهای دقیق بگیرید.– تغییر برچسب احساسی؛ به جای وادار کردن ذهن به سکون و ادای آرام بودن، با قاطعیت تکرار کنید این جریان بالای انرژی برای موفقیت کار من فعال شده است.– چرخش کانون توجه به افقهای روشن؛ تمام تمرکز خود را از این وسواس فکری که اگر خراب کنم چه میشود، به سمت این پرسش معطوف کنید که این کار چه دستاورد و رشدی به همراه خواهد داشت. مرزبندی میان این تکنیک و شرایط فرساینده روحی بسیار حیاتی است. استرس کوتاهمدت قبل از یک اتفاق خاص با استرس مزمن ناشی از فقر مداوم، فرسودگی شغلی ادامهدار یا بیماریهای درماننشده تفاوت بنیادین دارد؛ استرس مزمن آسیبی غیرقابلانکار به سیستم ایمنی و عروق میزند. بازتعریف هیجان جایگزین تمرین و آمادگی قبلی برای کار نمیشود و هرگز نباید به عنوان درمان قطعی اختلالات اضطرابی بالینی تلقی شود. انسانهایی که در رقابتهای بزرگ تاریخ سربلند بیرون میآیند تندتر شدن نبض خود را سانسور نمیکنند. آنها سیستم هشدار بدن را سوختی آماده برای انفجار استعدادهایشان قلمداد میکنند و از آدرنالین آزادشده در خون، اهرمی برای پرش میکنند.

