عصر ایران - دختر و پسری سال هاست همدیگر را می شناسد، یکدیگر را دوست دارند و رابطه خوبی هم دارند، اما وقتی صحبت از ازدواج میشود، یکی از آنها عقب میکشد.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Asr Iran،
عصر ایران - دختر و پسری سال هاست همدیگر را می شناسد، یکدیگر را دوست دارند و رابطه خوبی هم دارند، اما وقتی صحبت از ازدواج میشود، یکی از آنها عقب میکشد. اینجاست که ماجرا عجیب می شود و حتی ممکن است بودار هم به نظر برسد: آیا علاقهاش واقعی نیست؟ آیا دارد نقش بازی می کند؟ آیا مرا نه به خاطر خودم بلکه به دلیل زیبایی ام، جایگاه خانواده ام یا موقعیت و پولم دوست دارد؟ با کس دیگری در ارتباط است یا فرد دیگری را برای ازدواج در نظر دارد؟ شاید هر کدام از این ها، پاسخ هایی درست باشند ولی ممکن است دلایل عمیقتری پشت این رفتار وجود داشته باشد چرا که دوست داشتن - حتی از نوع دلی و واقعی - و آمادگی برای ازدواج، الزاماً یک چیز نیستند. پژوهشهای روانشناسی نشان میدهند که تجربه «عشق و احساس امنیت در رابطه» و تصمیم به «تعهد بلندمدت»، هرچند به یکدیگر مربوط هستند اما همیشه همزمان اتفاق نمیافتند یعنی ممکن است اولی رخ دهد ولی به دومی منجر نشود.برای این وضعیت که البته می تواند آزاردهنده هم باشد، چند علت را می توان برشمرد. اگر شما یا اطرافیان تان درگیر چنین وضعیتی هستید، بررسی کنید و ببینید کدام مورد یا موارد درباره تان صدق می کند. ترس از صمیمیت و وابستگی یکی از توضیحهای روانشناختی به چیزی مربوط میشود که متخصصان آن را «سبک دلبستگی» مینامند. سبک دلبستگی یعنی شیوهای که هر فرد در روابط عاطفی با دیگران نزدیک میشود، به آنها اعتماد میکند و در عین حال از وابستگی می ترسد. برای این افراد، ازدواج ممکن است به معنای از دست دادن استقلال، محدود شدن آزادی یا وابستگی بیش از اندازه باشد. این افراد لزوماً از عشق نمیترسند؛ گاهی از پیامدهایی میترسند که تصور میکنند عشق و تعهد برایشان خواهد داشت. تجربههای تلخ کسی که در خانوادهای پرتنش بزرگ شده یا شاهد اختلاف و جدایی والدین بوده، ممکن است تصویری نگرانکننده از ازدواج داشته باشد. برای چنین فردی، ازدواج ممکن است ناخودآگاه یادآور مشاجره، شکست یا رنج باشد. همچنین جوانانی که دوستان متاهل خود را می بینند که بعد از ازدواج دچار مشکلات عدیده و حتی طلاق شده اند، از ازدواج می ترسند.با توجه به این که در دهه های اخیر، طلاق در ایران رشد قابل توجهی داشته و بسیاری از جوانان امروز در کودکیِ دیروز شاهد تنش های رنج آور در روابط والدین بوده اند و در جوانی، وضعیت مشابهی را در میان دوستان خویش می بینند، انتظار می رود این دلیل اجتناب از ازدواج رو به افزایش باشد. بااینحال، این ارتباط به معنای سرنوشت قطعی نیست. بسیاری از افرادی که کودکی دشواری داشتهاند، در بزرگسالی روابط زناشویی موفقی برقرار میکنند. نگرانی های جدی اقتصادی فردی ممکن است شریک عاطفی خود را دوست داشته باشد، اما نگران هزینه مسکن، نداشتن شغل پایدار، مخارج زندگی یا مسئولیت تأمین آینده خانواده باشد. مطالعات جامعهشناختی، بهویژه پژوهشهای مربوط به شکلگیری خانواده، نشان دادهاند که امنیت اقتصادی و انتظارات اجتماعی درباره آمادگی مالی میتوانند در زمانبندی ازدواج نقش داشته باشند. بنابراین گاهی جمله «هنوز آماده نیستم» واقعاً به معنای نگرانی از مسئولیتهای اقتصادی است، نه نبود علاقه. ترس از انتخاب اشتباه بعضی افراد ازدواج را تصمیمی تقریباً برگشتناپذیر تصور میکنند و از اینکه در آینده پشیمان شوند، میترسند. آنها ممکن است مرتب از خود بپرسند: آیا این بهترین انتخاب است؟ اگر بعدها فرد مناسبتری پیدا کنم چه؟ اگر احساساتم تغییر کند چه؟ اگر این فرد که الان این گونه مطلوب من رفتار می کند تغییر کند چه؟ تردید درباره تصمیمهای مهم طبیعی است؛ اما وقتی فرد انتظار دارد پیش از ازدواج به اطمینان صددرصدی برسد، ممکن است تصمیمگیری را بارها به تعویق بیندازد. اما باید پذیرفت هیچ رابطهای بدون ابهام و هیچ ازدواجی بدون احتمال اختلاف و تغییر نیست. تفاوت میان عشق و تعهد شاید مهمترین نکته همین باشد: دوست داشتن یک نفر، الزاماً به معنای تمایل به ازدواج با او نیست. در نظریه مشهور عشق روبرت اشترنبرگ، عشق از سه مؤلفه صمیمیت، شور و اشتیاق و تعهد تشکیل میشود. ممکن است فردی صمیمیت و اشتیاق عاطفی زیادی تجربه کند، اما هنوز تصمیمی برای تعهد بلندمدت نگرفته باشد. از سوی دیگر، گاهی دو نفر درباره اصل ازدواج توافق دارند، اما درباره زمان آن، فرزندآوری، محل زندگی یا شیوه اداره زندگی مشترک اختلاف دارند. این تفاوتها الزاماً نشانه کمبود عشق نیستند؛ ممکن است نشانه ناسازگاری در اهداف زندگی باشند. آیا باید منتظر چنین فردی ماند؟ روانشناسی نمیتواند برای همه رابطهها یک نسخه واحد ارائه کند. اما یک نکته اهمیت دارد: باید میان کسی که واقعاً برای ازدواج آمادگی ندارد و برای حل موانع تلاش میکند، با کسی که بدون توضیح روشن، تصمیمگیری را برای مدتی نامعلوم عقب میاندازد، تفاوت گذاشت. گفتوگوی صریح درباره نگرانیها، انتظارات و زمانبندی آینده میتواند به روشن شدن وضعیت کمک کند. مراجعه به مشاور نیز در بسیاری از موارد می تواند کمک کننده باشد. فقط حواس تان باشد که نمی توان رابطه ای را که یک طرفش به ازدواج فکر می کند و طرف دیگر از آن گریزان است را به طور بلند مدت ادامه داد.
