به گزارش خبرآنلاین، بنیامینو ایردی، پژوهشگر ارشد غیرمقیم بنیاد مارشال آلمان در تحلیلی از اجلاس تاریخی روز پنجشنبه گذشته دونالد ترامپ، ولادیمیر پوتین و شی جین پینگ، روسای جمهور آمریکا، روسیه و چین نوشت: «تنها تصویر نشستن سه رهبر در کنار هم، به این نشست اهمیت داد» و این نشست موجب نگرانی پایتختهایی از تایپه تا کییف و توکیو شد.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Khabar Online،
به گزارش خبرآنلاین، بنیامینو ایردی، پژوهشگر ارشد غیرمقیم بنیاد مارشال آلمان در تحلیلی از اجلاس تاریخی روز پنجشنبه گذشته دونالد ترامپ، ولادیمیر پوتین و شی جین پینگ، روسای جمهور آمریکا، روسیه و چین نوشت: «تنها تصویر نشستن سه رهبر در کنار هم، به این نشست اهمیت داد» و این نشست موجب نگرانی پایتختهایی از تایپه تا کییف و توکیو شد. به گزارش ایسنا، به نوشته این تحلیلگر، برخلاف کنفرانس ۱۹۴۵ یالتا که طرفهای پیروز جنگ جهانی دوم با استفاده از آن نظم جهانی را پایهریزی کردند، «سه رهبری که در شنژن دیدار کردند ضعیف هستند، هر یک به شیوه خودش» و «هر کدام به یک عکس تبلیغاتی نیاز داشتند تا قدرتی را که به طور کامل از آن برخوردار نیستند، به نمایش بگذارند.» «اعلامیه به سمت صلح» این سه در پایان نشست «عملاً هیچ چیز نمیگوید» و تنها شامل تعهداتی مبهم درباره اصلاح سازمان ملل بدون جزئیات، ارسال سوخت در آینده بدون حجم و مهلت مشخص، و گفتوگو درباره خطرات هستهای بدون مسیر روشن است. مشخصترین بند آن نیز هشداری به دیوان کیفری بینالمللی است که «از صلاحیت خود سوءاستفاده نکند»؛ بندی که نشانه همسویی سه کشور در برابر سازوکارهای حقوقی بینالمللی است. چین به یالتا دعوت نشده بود، چون خودش روی میز بود: فرانکلین دی. روزولت، رئیسجمهور آمریکا، و ژوزف استالین، رهبر شوروی، بدون مشورت با چیانگ کایشک، رهبر جمهوری چین، بر سر حقوق شوروی بر راهآهن منچوری و بندرهای دایرن و پورت آرتور توافق کردند. ۸۱ سال بعد، یک چین متفاوت میزبان بود. مکان نشست به دقت انتخاب شده بود: در سال ۱۹۸۰، زمانی که شنژن نخستین منطقه ویژه اقتصادی چین شد، شهرکی کوچک آن سوی مرز با هنگکنگ بود، در حالی که امروز یکی از قطبهای پیشرو فناوری و تولید جهان است. اما رشدی که قرار بود شنژن تجسم آن باشد، شتاب خود را از دست میدهد. صندوق بینالمللی پول انتظار دارد رشد اقتصادی چین امسال به ۴.۵ درصد و در سال ۲۰۲۷ به ۴ درصد کاهش یابد، زیرا تقاضای داخلی ضعیف و بحران املاک بر اقتصاد سنگینی میکند. افت جمعیتی نیز تا سال ۲۱۰۰ جمعیت این کشور را ۷۸۶ میلیون نفر کاهش خواهد داد. این نشست پرزرقوبرق همچنین راهی برای منحرف کردن توجه جهان از تغییر مسیر چین بود. اما بهره حیثیتی ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه از این نشست بیشتر بود، با توجه به اینکه روسیه بر اساس هر معیار مشخصی، در لیگی بسیار کوچکتر بازی میکند. برای دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا این نشست «وقفهای خوشایند از رشته شکستها» بود. ترامپ هرگز تحسین خود را از رهبران روسیه و چین پنهان نکرده است و یک صندلی پشت میزی با آنها، با تمام تشریفاتی که همراه داشت، برای رئیسجمهوری که با کنگرهای خصمانه روبرو است و موفقیت خارجی کمی برای خودنمایی ارزش زیادی داشت. ترامپ حتی در آغاز نشست به خبرنگاران گفت: «این یک پیروزی بزرگ برای ما است.» اما تفاوت دیگر اجلاس شنژن با کنفرانس یالتا محیط راهبردی بود که به سختی میتواند با سال ۱۹۴۵ تفاوت بیشتری داشته باشد. رهبرانی که آن زمان دیدار کردند، در پی تثبیت وضع موجودی بودند که از جنگ برآمده بود و همه آن را قابل قبول میدانستند. در مقابل، سه قدرتی که در شنژن دیدار کردند، هر یک به شیوه خودش، اساساً تجدیدنظرطلب هستند. چین چشم به تایوان دارد و در پی گرفتن رهبری فناوری از آمریکاست. روسیه جنگ خود در اروپا و رابطهای با پکن دارد که هر سال نامتوازنتر میشود. آمریکا در حال مذاکره مجدد درباره اتحادها و سیاست تجاری خود است و همزمان در باتلاق جنگ ایران گرفتار شده است. آتشبس تجاری آمریکا و چین در ژانویه منقضی میشود و رسوایی اخیرا شرکت فنآوری انویدیا نشان میدهد رقابت فناوری اکنون تا کجا رسیده است. هر سه در محیط راهبردی متغیری حرکت میکنند که هر یک آن را وقفهای متوسط برای بهبود جایگاه خود میبیند.» عمیقترین تفاوت نشست شنژن با کنفرانس یالتا «غیبت اروپا» است. در یالتا، اروپا در میان فاتحان نشسته بود. اینکه در اجلاس شنژن، هیچ رهبر اروپایی در اتاق نبود «نتیجه آشکار دههها افول راهبردی» است. در یالتا وینستون چرچیل، نخستوزیر انگلیس، «نماینده یک قدرت اروپایی بود که از سال ۱۹۳۹ جنگیده بود» اما در شنژن «هیچ رهبر اروپایی در اتاق نبود» و نشست در حاشیه اجلاس سازمان همکاری اقتصادی آسیا-اقیانوسیه (اپک) که هیچ کشور عضو اتحادیه اروپا در آن عضویت ندارد برگزار شد. یالتا نشست حامیان جهانبینیهای متفاوت بود. روزولت و چرچیل تجسم دموکراسیهای لیبرالی بودند که در آستانه شکست نازیسم قرار داشتند. استالین تجسم یک دولت انقلابی با دیدگاهی رقیب درباره نظم سیاسی و اقتصادی و در نهایت درباره خود بشریت بود. شنژن دقیقاً نقطه مقابل بود. سه رهبر حاضر در این نشست هم منافع معارض دارند. واشنگتن میخواهد پکن را در چارچوبی سهجانبه برای کنترل تسلیحات قرار دهد که وزارت امور خارجه چین آن را «نه منصفانه، نه معقول و نه واقعگرایانه» میخواند. روسیه و چین هنوز از تبدیل شدن به متحدان راهبردی یکدیگر فاصله دارند. سه رهبر در شنژن به یکدیگر نزدیکتر بودند تا رهبران یالتا، هر سه جهان را بر اساس حوزههای نفوذ تفسیر میکنند و بیشتر توافقات دوجانبه را ترجیح میدهند تا سازوکارهای چندجانبه را. در یالتا، اضداد ایدئولوژیک بر سر توازن قدرت مذاکره کردند. در شنژن، سه رهبر با جهانبینی مشترک، درباره امور جهان گفتوگو کردند و نمادگرایی تولید کردند نه محتوا. 310310


