عصر ایران - دینو برلینتا اسپچاله خودرویی تک‌نسخه‌ای است که در سال ۱۹۶۵ به‌وسیله پینین‌فارینا و بر پایه شاسی دینو ۲۰۶ پی ساخته شد.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Asr Iran،
عصر ایران - دینو برلینتا اسپچاله خودرویی تک‌نسخه‌ای است که در سال ۱۹۶۵ به‌وسیله پینین‌فارینا و بر پایه شاسی دینو ۲۰۶ پی ساخته شد. این خودرو با طراحی آلدُو برووارونه، طراح ارشد وقت پینین‌فارینا، ترکیبی از ابعاد جمع‌وجور یک خودروی مسابقه‌ای، موتور میانی و خطوط بدنه متفاوت را به نمایش گذاشت. شکل‌گیری ایده و ساخت بدنه نخستین گام برای ساخت این خودرو در سال ۱۹۶۵ برداشته شد؛ زمانی که پینین‌فارینا درخواست کرد از شاسی دینو ۲۰۶ پی برای ساخت یک خودروی نمایشی جدید استفاده شود. شاسی انتخاب‌شده، دومین نمونه از نوع ۵۸۵ بود. خودروی اصلی این خانواده نیز در جریان آماده‌سازی برای مسابقات، به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته بود. شاسی به‌صورت یک مجموعه متحرک و بدون بدنه به پینین‌فارینا تحویل داده شد. سپس بدنه کوپه‌ای متمایزی روی آن شکل گرفت که طراحی آن را آلدُو برووارونه بر عهده داشت. او از سال ۱۹۶۴ روی این طرح کار کرده بود؛ طرحی که در مقایسه با الگوهای متداول آن دوره، رویکرد متفاوتی داشت. یکی از مشخصه‌های اصلی بدنه، چهار چراغ جلو بود که در دو جفت و درون دماغه‌ای پوشیده از پلکسی‌گلاس قرار گرفته بودند. ابعاد جمع‌وجور شاسی و جانمایی موتور در بخش میانی، امکان طراحی دماغه‌ای بسیار کوتاه و پایین را فراهم می‌کرد. قوس‌های بلند گلگیرها نیز بر جلوه بصری این بخش تأکید داشتند. شیشه عقب مقعر و باله‌های جانبی با توجه به موقعیت موتور و ساختار بدنه، دیگر نیازی نبود راننده از روی محفظه موتور دید داشته باشد. به همین دلیل، موقعیت نشستن راننده و خط سقف خودرو در ارتفاع پایینی طراحی شدند. خطوط بخش شیشه‌ای کابین در امتداد دو باله جانبی ادامه پیدا می‌کردند که در دو طرف قسمت کشیده انتهایی بدنه و محفظه موتور قرار داشتند. شیشه عقب مقعر که میان این دو باله نصب شده بود، یکی دیگر از ویژگی‌های غیرمعمول دینو برلینتا اسپشیاله به شمار می‌رفت. هوای موردنیاز موتور از طریق ورودی‌هایی در دو طرف بدنه تأمین می‌شد. این ورودی‌ها به نوارهای کرومی مجهز بودند که علاوه بر نقش ظاهری، به‌عنوان دستگیره درها نیز عمل می‌کردند. مشخصات فنی شاسی و موتور دینو ۲۰۶ پی شاسی مورد استفاده در دینو برلینتا اسپچاله از جدیدترین طراحی آن دوره بهره می‌برد و ساختاری متشکل از لوله‌های فضایی داشت. کف فولادی جوش‌خورده نیز به تقویت این ساختار کمک می‌کرد. سیستم تعلیق خودرو در هر چهار چرخ از نوع جناغی دوبل بود و ترمزهای دیسکی خنک‌شونده در هر چهار گوشه خودرو به کار رفته بودند. نیروی محرکه این خودرو از یک موتور شش‌سیلندر خورجینی دینو تأمین می‌شد. این پیشرانه جدیدترین مرحله از توسعه موتوری بود که پیش‌تر در مسابقات، هم در خودروهای تک‌نفره و هم در خودروهای اسپرت، موفقیت‌های قابل‌توجهی به دست آورده بود. حجم موتور اندکی کمتر از دو لیتر بود و از سیستم جرقه‌زنی دومرحله‌ای برای هر سیلندر و دو میل‌بادامک در بالای هر ردیف سیلندر بهره می‌برد. توان این پیشرانه در پیکربندی مسابقه‌ای از ۲۰۰ اسب بخار فراتر می‌رفت. رونمایی در نمایشگاه خودروی پاریس پینین‌فارینا در سال ۱۹۶۵ از دینو برلینتا اسپچاله در نمایشگاه خودروی پاریس رونمایی کرد. این خودرو با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد و پس از پایان برنامه‌های نمایشگاهی، در رویدادهای خودرویی نیویورک و تورین نیز به نمایش درآمد. پس از پایان این حضورهای نمایشگاهی، خودروی تک‌نسخه‌ای دینو اسپچاله به استودیوی پینین‌فارینا بازگشت.
