در آموزش نویسندگی، شاید هیچ جمله‌ای به اندازه «نشان بده، نگو» تکرار نشده باشد.
به گزارش گفتمان ما به نقل از خبرگزاری مهر - تلگرام،
وقتی «گفتن» ممنوع می‌شود
در آموزش نویسندگی، شاید هیچ جمله‌ای به اندازه «نشان بده، نگو» تکرار نشده باشد. این عبارت در کارگاه‌ها، کتاب‌های راهنما و حاشیه دست‌نوشته‌ها آن‌قدر زیاد شنیده می‌شود که کمتر کسی می‌پرسد از کجا آمده، دقیقاً چه چیزی را می‌خواهد اصلاح کند و آیا در همه موقعیت‌ها درست است. فردی دبوئر، نویسنده و منتقد فرهنگی آمریکایی، در مقاله «نویسندگان بزرگ مدام “می‌گویند”» که در ۲۰ مارس ۲۰۲۶ در ساب‌استک منتشر شد، با همین پرسش‌ها درگیر می‌شود.
مقالهٔ دبوئر از یک سو دفاعی است از صدای راوی و حقِ نویسنده در توضیح، تعمیم و داوری؛ از سوی دیگر، انتقادی است به شیوه‌ای که در آن توصیه‌های آموزشی به دستورهای ثابت و بی‌استثنا بدل می‌شوند. او با آوردن نمونه‌هایی از تولستوی، جین آستین، جورج الیوت، چارلز دیکنز، داستایفسکی و ناباکوف نشان می‌دهد که «گفتن» در تاریخ رمان نه فقط حاضر بوده، بلکه گاهی در کانونِ هنر داستانی قرار داشته است.
📡
