فارن افرز نوشت: متیو دس، نویسنده آمریکایی، در تحلیلی انتقادی به بررسی آینده سیاست خارجی ایالات متحده پرداخته و از دموکرات‌ها خواسته است از بازگشت احتمالی خود به کنترل کنگره برای ایجاد تحولی اساسی در جهت‌گیری‌های واشنگتن استفاده کنند، نه اینکه صرفاً به مقابله با اقدامات خارج از چارچوب دولت دونالد ترامپ بسنده کنند.
به گزارش گفتمان ما به نقل از Entekhab،
فارن افرز نوشت: متیو دس، نویسنده آمریکایی، در تحلیلی انتقادی به بررسی آینده سیاست خارجی ایالات متحده پرداخته و از دموکرات‌ها خواسته است از بازگشت احتمالی خود به کنترل کنگره برای ایجاد تحولی اساسی در جهت‌گیری‌های واشنگتن استفاده کنند، نه اینکه صرفاً به مقابله با اقدامات خارج از چارچوب دولت دونالد ترامپ بسنده کنند. به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: دس در مقاله‌ای در مجله «فارن افرز» با عنوان «دموکرات‌ها نباید فرصت خود را برای آغاز انقلابی در سیاست خارجی هدر دهند»، استدلال می‌کند که جنگ‌های ادامه‌دار، فساد سیاسی و افزایش هزینه‌های زندگی، مهم‌ترین چالش‌های مورد توجه آمریکایی‌ها هستند و این مسائل از یکدیگر جدا نیستند، بلکه ارتباطی تنگاتنگ با یکدیگر دارند. نویسنده که معاون اجرایی مرکز سیاست بین‌الملل و مشاور پیشین سیاست خارجی برنی سندرز، سناتور آمریکایی، است، معتقد است فوری‌ترین تهدیدها علیه امنیت و رفاه ایالات متحده دیگر لزوماً از خارج این کشور سرچشمه نمی‌گیرند، بلکه تا حد زیادی به قطبی‌شدن فضای داخلی، اختلال در عملکرد نهادهای دولتی، افزایش نفوذ ثروتمندان و شرکت‌های بزرگ و همچنین استفاده قوه مجریه از نیروی نظامی بدون مجوز روشن مربوط می‌شوند؛ مسائلی که با شبهات مربوط به تضاد منافع و ثروت‌اندوزی شخصی نیز همراه هستند. بازنگری گسترده‌تر در سیاست‌ها در این چارچوب، دس از دموکرات‌ها می‌خواهد پایان دادن به جنگ با ایران را در اولویت فوری خود قرار دهند و از اختیارات کنگره، به‌ویژه اختیار کنترل هزینه‌های دولتی، برای جلوگیری از اختصاص بودجه بیشتر به عملیات نظامی استفاده کنند. این نویسنده احتمال کارشکنی در تصویب طرح‌های تأمین مالی وزارت جنگ را نیز منتفی نمی‌داند و حتی پیشنهاد می‌کند دموکرات‌ها در صورتی که قانون بودجه شامل ممنوعیت تأمین مالی جنگ نباشد، دولت فدرال را به تعطیلی تهدید کنند. او معتقد است مخالفت با تأمین مالی جنگی که از حمایت گسترده افکار عمومی برخوردار نیست، باید فراتر از ملاحظات سیاسی سنتی باشد؛ ملاحظاتی که بر اساس آن، مخالفان جنگ ممکن است به حمایت‌نکردن از نیروهای مسلح متهم شوند. دس مسئولیت تشدید تنش‌های نظامی را صرفاً متوجه دولت ترامپ نمی‌داند، بلکه خواستار بازنگری گسترده‌تر در سیاست‌های دولت‌های متوالی آمریکا، اعم از دموکرات و جمهوری‌خواه، است. او به‌طور ویژه به حمایت بی‌قیدوشرط دولت جو بایدن از اسرائیل در جریان جنگ غزه اشاره می‌کند و امتناع واشنگتن از اعمال پیامدهایی علیه نقض‌های مستند حقوق بشر و حقوق بین‌الملل از سوی اسرائیل را مورد انتقاد قرار می‌دهد. این نویسنده همچنین حملات آمریکا به قایق‌های حامل مواد مخدر در دریای کارائیب را به رویکرد امنیتی دیرینه‌ای مرتبط می‌داند که بر گسترش مفهوم «جنگ با مواد مخدر» و استفاده از برچسب تروریسم برای توجیه اقدامات فوق‌العاده، از جمله قتل‌های فراقضایی، استوار است. مبارزه با فساد دس در محور دیگری از مقاله خود، مبارزه با فساد را در مرکز هرگونه بازنگری جدی در سیاست خارجی آمریکا قرار می‌دهد و معتقد است دولت ترامپ نمونه‌های متعددی از مسائلی را ارائه کرده است که باید مورد تحقیق و بررسی قرار گیرند. این موارد از دریافت هدایای خارجی و تضاد منافع مرتبط با اعضای خانواده گرفته تا قراردادهای اعطاشده به حامیان مالی سیاسی و متحدان در بخش فناوری را شامل می‌شود. همچنین شبهات مربوط به سوءاستفاده از اختیارات عفو ریاست‌جمهوری نیز باید بررسی شوند. او همچنین خواستار تحقیق درباره آنچه «شورای صلح» مربوط به غزه نامیده می‌شود و منافع مرتبط با استیو ویتکاف و جرد کوشنر، فرستادگان دیپلماتیک آمریکا، شده است. دس برای نشان دادن ابعاد نگرانی افکار عمومی از فساد، به نظرسنجی‌های اخیر در آمریکا استناد می‌کند که بر اساس برخی از آنها، حدود ۹ نفر از هر ۱۰ آمریکایی معتقدند فساد در دولت به‌طور گسترده رواج دارد. این مقاله تأکید می‌کند که مبارزه با فساد لزوماً به تصویب قوانین جدید نیاز ندارد، بلکه بیش از هر چیز مستلزم اجرای قوانین موجود است. در کنار آن، باید نظام تأمین مالی کارزارهای انتخاباتی اصلاح شود؛ نظامی که به گفته نویسنده، امکان نفوذ بیش از حد منابع مالی شرکت‌ها و اهداکنندگان بزرگ را بر تصمیم‌گیری‌های سیاسی فراهم می‌کند. در همین راستا، دس خواستار رسیدگی به پیامدهای حکم دیوان عالی آمریکا در پرونده «سیتیزنز یونایتد» در سال ۲۰۱۰ و بازسازی ساختار کمیسیون فدرال انتخابات و اختصاص منابع لازم به آن شده است تا این نهاد بتواند بر تأمین مالی کارزارهای انتخاباتی نظارت کند و تخلفات احتمالی را مورد بررسی قرار دهد. تدوین یک پروژه سیاسی و سیاست خارجی جایگزین در حوزه اقتصادی، دس بر ضرورت پیوند دادن مستقیم سیاست خارجی با مشکلات روزمره زندگی آمریکایی‌ها تأکید می‌کند؛ از افزایش قیمت سوخت و مواد غذایی گرفته تا پیامدهای جنگ با ایران، آینده مشاغل در سایه گسترش استفاده از هوش مصنوعی و افزایش نفوذ شرکت‌های بزرگ فناوری. او به مداخله ایلان ماسک، میلیاردر آمریکایی، در ارائه خدمات اینترنت ماهواره‌ای «استارلینک» در اوکراین اشاره می‌کند و آن را نمونه‌ای از توانایی بازیگران فناوری در بخش خصوصی برای تأثیرگذاری بر تصمیمات دارای ابعاد ژئوپلیتیکی و امنیتی می‌داند. نویسنده در پایان نتیجه می‌گیرد که دموکرات‌ها باید از رویکرد صرفاً نظارتی و انتقاد از سیاست‌های دولت ترامپ فراتر بروند و برای تدوین یک پروژه سیاسی و سیاست خارجی جایگزین تلاش کنند؛ پروژه‌ای که پایان دادن به جنگ‌ها، پاسخگو کردن مسئولان نقض قوانین و مقررات، مبارزه با فساد و بهبود شرایط اقتصادی شهروندان را در کنار یکدیگر قرار دهد. او با وجود اذعان به اینکه این تلاش‌ها لزوماً طی دو سال آینده به تصویب قوانین جدید منجر نخواهند شد، معتقد است چنین اقداماتی می‌توانند پایه‌های برنامه‌ای سیاسی را شکل دهند که رهبری آینده حزب دموکرات آن را دنبال کند و به ایجاد اجماعی جدید در آمریکا درباره سیاست خارجی پایدارتر کمک کند.
